liberal düşünce

2011-10-20T10:21:00.001-07:00

Ahmet ALTAN

Savaş

20.10.2011

Okunma: 634

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Ahmet ALTAN/Taraf Gazetesi
Bir kere olayın adını doğru ve dürüst koymamız gerekir.

“Dağlarda sıkışmadığını” kanıtlamak isteyen PKK’nın dün sekiz ayrı noktadan gerçekleştirip 24 askeri öldürdüğü saldırı bir “terör” eylemi değil.
Ankara, Bitlis, Batman, Siirt birer terör eylemiydi ama Çukurca baskınları terör değil savaş.
PKK’nın amacını, niyetini sorgulamadan önce bu büyük facia nasıl oldu onu sorgulamak gerekir.
PKK sekiz noktaya birden hücum ediyor, büyük zayiat verdiriyor ve az bir kayıpla geri çekiliyor.
Bugün haberlerimizde göreceksiniz, bu saldırı için üç gün boyunca katırlarla bölgeye ağır silahlar taşımışlar.
Bu, nasıl oluyor da onca Heron’a, insansız hava araçlarına, uydulara, bilmemnelere rağmen fark edilemiyor?
Böyle büyük bir saldırının ciddi bir planlama aşamasından geçmiş olması lazım, nasıl oluyor da istihbarat bunu haber alamıyor?
Ciddi bir askerî zaaf olduğu çok açık ve çok kesin.
PKK’yı lanetlemek, kızmak, öfkelenmek çok kolay ama bunun nedenlerinin de araştırılması, o 24 çocuğun ölüme nasıl teslim edildiğinin ortaya çıkarılması gerekir.
Çok büyük bir kayıp bu.
Ve, savaşın bundan sonraki gidişatını da derinden etkileyecek.
Bundan sonra büyük bir askerî başarı sağlayamasa bile PKK bu saldırıyla amacına ulaşmış görülüyor.
Savaş şiddetlenecek.
PKK da bunu istiyor çoktandır.
Buradaki PKK’yla ilgili soru çok basit, neden bunu istiyor?
Herhalde Kürt halkını da savaşa dâhil edebilmek, bir iç savaş çıkartabilmek için.
Peki, niye?
Demokrasi için mi, Kürt halkının hakları için mi?
Doğrusu ya, Kürt Arap demeden kendi halkını katleden, Kürtlerin vatandaşlığını bile zor bela tanıyan Suriye’nin diktatörüyle böyle ballı börekli olup, diktatöre karşı çıktı diye Suriyeli Kürt liderleri bile suçlayan bir örgütün, demokrasi ve Kürt hakları konusunda çok “hassas” olduğuna inanmak kolay değil.
Suriye’de hiç demokrasi ve Kürt sorunu yok ama Türkiye’de “iç savaş”çıkarılmasını gerektirecek kadar büyük bir demokrasi ve Kürt sorunu var, öyle mi?
Bunu söyleyenin samimiyetine ben inanmam, isteyen inansın.
Özerklik, anadilde eğitim, Apo’nun serbest kalması konularının da masada olduğu bir müzakere aşamasında “hükümet yeterince içten davranmadı” deyip iç savaş arayacaksın ama Kürtlere vatandaşlığını bile vermeyen, Kürt liderleri katleden Suriye’nin diktatörüyle hiç sorunun olmayacak.
Bu çelişkiyi açıklayabilecek kimse var mı?
Bence PKK “silahlı güçleriyle yönetebileceği” ve iktidarı da demokrasiyle değil silahla alabileceği bir toprak parçası istiyor.
Bunu kendi gücüyle alamayacağını biliyor, savaşı şiddetlendirip Kürt halkını da savaşa dâhil ederek bunu elde edebileceğini umuyor.
Böyle bir şeyin olup olmayacağına karar verecek olan Kürt halkıdır, PKK’nın yöneteceği bağımsız bir toprakta yaşamak isteyip istemediğine ancak Kürt halkı karar verir.
Karşılaştığımız bu tabloyu PKK’yla çözmek çok mümkün gözükmüyor, doğrudan Kürt halkına gitmek lazım.
Bence, terör yasasını süratle değiştirip, “ayrılıkçı partiyi” de serbest bırakmak gerekiyor, Kürtler “bağımsızlık” konusundaki fikirlerini özgürce söyleyemedikleri sürece bu “belirsizlik” sürer ve PKK bundan yararlanır.
Serbest bırakın “ayrılıkçı” fikirleri ve örgütlenmeyi.
Kürtler ayrılmak istiyorsa zaten onları silahla tutacak bir güç yeryüzünde yok, eğer ayrılmak istemiyorlarsa da onlar adına savaştığını söyleyen PKK’nın elindeki bütün bahaneler biter, gerçeği hep birlikte görürüz.
Dünyada silahlı mücadelenin, yerini siyasi mücadeleye bıraktığı bir çağda çocuklarımız ölüp duruyor, yirmi dört genci daha toprağa vereceğiz.
Bu çocuklar bu “belirsizliğin” ve bu belirsizlikten yararlananların kurbanı oluyor.
Türkiye’yi ve Kürtleri özgürleştirin, bu ülkenin insanlarının her türlü isteklerini söylemesini serbest bırakın.
Çocukları kurtarırsınız.
Savaşı bitirecek olan silah değildir emin olun, savaşı bitirecek olan özgürlüktür.

ahmetaltan111@gmail.com

LİBERALİZM-1 önder akar

2011-10-18T03:22:00.000-07:00

LİBERALİZM-1
LİBERALİZM NEDİR?
Günümüzde bir çok akıma kendisi yakın gören insanlar var.
Kimi sosyalist,kimi muhafazakar,kimi milliyetçi kimi ulusalcı ve kimi liberal olarak tanıtır kendini.
Bu düşünce akımlarına kendisini yakın gören bir çok insan aslında o akımı tam olarak tanımamaktadır.
"Ben sosyalistim ama askeri darbeleri savunuyorum" diyende var "abi ben özgürlüğü savunuyorum şimdi ben neyim" diyende.
"Ben liberalim" diyenlere çoğu kere" nedir bu liberalizim?" sorusuna muhatap olmuşlardır ve çoğu zaman "özgürlük" yada "kim mazlumsa onun yanında kim zalimse onun karşısında" yada zorlanarak soru geçiştirilmeye çalışılmıştır.
Peki nedir bu liberalizm gerçekten?
Bu sorunun cevabını çok değerli liberallerin görüşlerine yer vererek cevaplayacağım ama başta liberalimin Türkye 'de gelişmesine büyük destek veren, gayret gösteren Atilla Yayla' nın görüşleri bizim öncelikli kaynağımız olacak burda.
LİBERALİZMİN KELİME ANLAMI.
Liberalizm,siyaset teorisinde kullandığımız diğer bir çok terime nispetele oldukça yenidir.
Avrupa kaynaklı,İspanyolcadan türetilmişbir kelime olmakla beraber aslı Latincedir.
İspanyolcadan İngilizceye geçmiş ve ilk defa 19.yy lın başlarında siyasi termolojiye girmiştir.
Kelime önceleri İngiltere kaynaklı (ulusal) olmayan politikalrı ifade etmek amacıyla kütüleyici-suşlayıcı bir anlamda kullanılmıştır.
Adam smith "olusların zenginliği" ndeki "liberal ihracat ve ithalat" ifadesiyle liberal kavramını ilk kullanan yazar olmuştur.Zamanla kullanımı yaygınlaşan kavram,yüzyılın ortalarına ve sonlarına doğru siyaset sözlüğüne iyice yerleşerek"laissez faire laissez passer( bırakınız yapsınlar,bırakınız geçsinler) ifadesinin yerini almış ve düşünce özgürlüğünü,ifade hürrüyetini,basın özgürlüğünü ve serbest ticaret savunanların adlandırılmasında kullanılan etiket haline gelmiştir.
Günlük dilde ise, Daver'in belirtiği gibi " yerine göre liberal bir felsefeden ,liberal bir siyasi dokrinden nihayet ekonomik anlamda bir liberalizmden" söz edilmektedir.Bazı yazarlarda liberalizmi siyasal bir bir teori veya dokrin olarak tanıtmaktadır Örneğin, Sabin'e göre liberalizm ,dar anlamda muhafazakarlıkla sosyalizm arasında yer alan ;geniş anlamda ise, kominizme ve faşizme karşı olan bir siyasal teoridir. Misse'e göre ise,"liberalizm bir politik dokrindir.
Çağdaş siyasal yelpazeye bir göz atıldığında ,sosyalizm,liberalizm ve muhafazakarlığın baza bakımlarından , en azından söylem düzeyinde ,içiçe girdiği ,birbirine karıştığı gürülmektedir.
Amerika'da sol fikirleri savunanlara liberal denilmekte ;klasik liberalizm görüşleri ise , kısmen yeni mehfazakar ( neo- conservartive ) ve kısmen liberteryen kişiler tarafından benimsenmekedir.
LİBERALİZM TÜRLERİ.
Bir değil birden çok liberalizm bulunduğuna göre bunlar arasındaki farklar nelerdir ve bu liberarilizmler nasıl guruplandırılabilir?
Tarihi gelişim süreci içinde ülkelerin liberalizmleri arasinda önemli farklılıklar vardır.İngiliz,Alman,Fransız ve Amerika liberalizmleri hem öğreti hem uygulama bakımından farklı realitelere tekabul eder. Örneğin,ingiliz liberalizmi genel olarak dış zorlamalardan,mudahalelerden masun olma anlamına gelen neatif özgürlük anlayışına dayanarak sınırlı devlete doğru uzanırken ,Fransız liberalizmide pozitif özgürlük anlayışına dayanan etatist liberalizmin Fransız düşünce geleneğinden daha ağır bastığı görülmektedir.
Alman liberalizmi ise eski ve yeni geleneklerinden tümüyle farklı iki çizgi izlemiştir.eski gelenekte ,doğal hukuk ,doğal haklar ,sınırlı devlet anlayışı özenle işlanmiştir.fakat Napolyon'un dünüşünden sonra gelişen yeni gelenekte; eski liberalizmin temelinde yatan doğal hukukve doğal haklar anlayışının yerine bireylerin hakları üzerindeki vurgu ve bir bütün olarak alaman haklarının üzerine kaydırılmış ,devlet birayler üzerinde önceliğe sahip olmuştur.
Bu kısa özetin dahi gösterdiği özere ,ülkelerin liberalizmleri arasında önemli farklılıklar bulunabilmekte,her ülkenin liberalizmi değişik tarihi ve sosyal şartları,esin kaynakları ve uygulamalarıyla ayrı bir liberalizm yorumu veya türü teşkil edebilmektdir.
İkinci olarak liberalizmi ülke bazında değil ,başka temellerde gruplandırmakta mümkündür ve galiba böylesi daha anlamlidir. Liberalizmin 20. yüzyıldaki en önemli düşnürlerinden Hayek'e göre ,iki tür lberalizm mevcuttur.bunlar Refah devletçi liberalizm ve sosyal liberalizmdir.
Maurice Cranston da liberalizmi iki ana kategoriye ayırmaktadır: Locke'cu liberalizm ve etatist liberalizm.Locke' cu liberallerin yaptığı gibi devleti minimize etmek yerine onu yeniden şekillendirmeyi tafsiye eder. Locke' cu liberal, özgürlüğü devletten özgürlük olarak düşünürken ; etatist liberal ,özgürlüğü devlet aracılıyla gerçekleleştirecek bir şey olarak görür.
görüldüğü üzere ,liberalim genel olarak iki ana gruba ayrılmaktadır.bu iki liberalizmden yalnızca birini yazı dizisindeki ilgi alanına girmektedir.Hayek 'in " gerçek" liberalizm olduğunu ima ettiği, günümüzde ise klasik liberalizm veya liberteryenizm bazen geleneksek liberalizm denilen,bizim ise neo-klasik liberalizm dediğimiz liberalizm türü incelememize girmektedir.buraya kadar ki anlatıma dayanarak ,klasik liberalizmin ,toplumcu değil bireyci olan; pozitif değil,negaif özgürlük anlayışına dayanan ;yaygın,mudahalecive baskıcı değil,sınırlı ve sorumlu devlet isteyen ;yeniden dağıtımcı sosyal devlet anlayışına karşı çıkıp,adaletin en iyi şekilde piyasa ekonomisi içinde kendiliğinden oluşacağına inanan liberalizm olduğunu söylemek süretiyle bu bölümü baylayabiliriz.
( haftaya KLASİK LİBERALİZMİN FELSEFİ TEMELLERİ yazısıyla buluşmak dileğiyle)

Cesur bir dâhi / ahmet Altan

2011-10-07T01:42:00.000-07:00

Cesur bir dâhi

07 Ekim 2011 Cuma 00:28

ahmetaltan111@gmail.com

Bazı insanların varlıkları, “insanların tanrının bir yansıması, bir parçası” olduğu inancını kanıtlıyor sanki.

Onlarda tanrıdan bir şeyler var.

Bunu görüyor, seziyor, anlıyorsunuz.

Ve, Steve Jobs gibi insanlar öldüğünde, onların geldikleri yere, parçası oldukları bütüne döndüklerini düşünüyorsunuz.

Jobs, bütün insanlığı, tanrının bütün parçalarını, hepsi farklı olan ama aynı zamanda bu farklılığa rağmen çok da benzeşen bütün insanları, birbirinden haberdar olan büyük bir aile haline getiren dâhilerden biri.

O ve onun gibiler, bütün düşmanlıklarımıza, parçalanmışlıklarımıza, ayrışmalarımıza, değişik kimlikler taşımamıza rağmen bize altı milyarlık bir aile olduğumuzu hatırlatıyorlar, hepimiz birbirimizi tanıyoruz, birbirimizi görüyoruz, birbirimizi öğreniyor, farklılığımız kadar benzerliğimiz olduğunu kavrıyoruz.

Onun neler icat ettiğini artık bütün dünya biliyor.

İnsanın cennetten kovulmasına yol açan o “ısırılmış elma”, insanın cenneti yeryüzünde bulabilmesi için atacağı adımların en önemlilerinden biri oldu.

İnsanlığın o müthiş “mükemmelleşme” macerasının en önemli merhalelerinden birini onun “elmasıyla” geçtik.

Yeryüzünde, kendi kendini değiştirebilen, geliştirebilen tek canlı türü olduğumuzu bir daha onun sayesinde anladık.

Bir köpekbalığına iki yüz elli milyon yıldır hiç değişmeyen“mükemmeliyetini” veren tanrı, insanı “eksikliğiyle” köpekbalığından daha üstün kılarak, ona kendi başına “mükemmelleşebilme” gücünü bağışladı.

O gücümüzü biz Steve Jobs gibi insanlar sayesinde kullanabiliyoruz.

Öldüğünü duyduğumda onun o unutulmaz Stanford konuşmasını bir daha okudum.

“Size üç hikâye anlatacağım” diyen konuşmasını.

Talihsizlikler ve başarısızlıklarla dolu bir hayatın nasıl müthiş bir talihe ve başarıya dönüşebileceğini büyük bir zekâyla anlatıyordu.

Doğuşuyla başlıyordu talihsizliği.

“İstenmeyen” bir çocuktu o.

Annesinin yanında büyümedi.

Başka bir ailesi oldu.

Sonra o “yeni” ailesine yük olmamak için üniversiteyi bıraktı.

Ve, herhalde görülebilecek en zarif meydan okuyuşlardan biri olarak Stanford Üniversitesi’nin mezuniyet töreninde “üniversiteyi terk etmenin”ne kadar akıllıca bir hareket olduğunu anlattı.

Okulu bıraktığı için “mecburi dersleri” okumak zorunda kalmamıştı ama bıraktığı okulu da terk etmemiş ve sadece canının çektiği dersleri izlemişti.

Odası olmadığı için yerlerde yatarak, boş Coca-Cola şişeleri satarak, haftada bir kere yedi kilometre ötedeki kiliseye doğru dürüst bir yemek yemeye giderek...

İzlediği derslerden biri “kaligrafi” dersiydi.

Bugün kullanılan bilgisayarlardaki yazı karakterlerini “o derste öğrendiklerine” borçlu olduğunu anlatmıştı konuşmasında.

Genç mezunlara “içlerinden geleni” yapmalarını öğütlerken, yaptıklarının ne kadar önemli olduğunu ancak onları yaptıktan sonra anlayabileceklerini söylemişti.

Kaligrafi dersi alırken bunun hem kendisi, hem de insanlık için ne kadar önemli olduğunu bilmiyordu, o dersi almak gelmişti içinden ama yıllar sonra dönüp baktığında tercihinin önemini görüyordu.

Okulu terk etmiş “başarısız” bir öğrenciydi ve en büyük başarılarından birini bu başarısızlığa borçluydu.

Sonra kendi kurduğu şirketten kovulmuştu.

Anlattığına göre çok acı çekmiş, başarısızlığı iliklerine kadar hissetmiş ama vazgeçmeyip yeni bir şirket kurmuş, bilgisayar animasyonunu geliştirmiş ve yeniden Apple şirketine döndüğünde, daha sonra kurduğu şirkette geliştirdiği teknolojiler sayesinde büyük buluşlar gerçekleştirebilmişti.

Başarısızlıktan büyük bir başarı çıkarmıştı.

Konuşmasının sonunda, aslında çok yakınında olan ölümden söz etmişti,“her sabah kalktığımda bugün son günüm olsa şimdi yaptığımı mı yapardım” diye sorduğunu ve insanın hayatı nasıl yaşaması gerektiğini bu sorunun cevabının belirlediğini söylemişti.

Konuşmasının sonunda gençlere öğüdü bir dergide okuduğu dört kelimeydi.

“Aç kalın, aptal kalın.”

Aç ve aptal kalmayı göze aldığında, çok başarılı ve çok akıllı olabiliyordun, sır “göze alabilmekte” yatıyordu.

Jobs konuşmasında söylemiyordu ama onun hayatına baktığınızda görüyordunuz ki sadece “yapabilecek olanlar” göze alıyordu, yapamayacak olanlar “göze almamak” gerektiğini öğütlüyorlardı.

Tek başına insanlığı “daha mükemmel” yapabilen biri ayrıldı dünyadan.

Parçası olduğu bütüne, arkasında asla unutulmayacak izler ve “ısırılmış bir elma” bırakarak geri döndü.

Ahmet ALTAN Dinleme ve operasyon

2011-10-06T04:58:00.000-07:00

Taraf - Ahmet ALTAN

Dinleme ve operasyon

Hatalar, akılsızlıklar, baskılar biriktikçe birikti sonunda siyaset Âşık Veysel’in şiirine döndü.

“Bir kördüğüm ki içim çözdükçe dolanıyor.”

Çözmek için yaptığınız her hamle işi daha karmakarışık bir hale getiriyor.

Düşünün, bugün parlamentoda bulunan bir partinin neredeyse tüm il ve ilçe binaları mahkeme emriyle dinlenmiş.

Hepsine “böcekler” yerleştirilmiş.

Milyonlarca insanın oy verdiği bir siyasi parti yargının gözünde “şüpheli” durumunda.

Eğer bir parti bütün illeri, ilçeleri, örgütleri ve seçmenleriyle “şüpheli” ilan ediliyorsa, artık o siyasi sistemden pek bir şey beklenmez.

“Sistem” çökmüş demektir.

BDP, öyle birkaç oyu olan marjinal bir parti değil, büyük bir kitleyi temsil etme gücüne ve hakkına sahip bir parti, o partinin bütünüyle “suça” bulaştığını düşündüğümüz bir tabloyla karşı karşıyaysak, o partiden önce “tablodan” şüphe etmeliyiz.

BDP’nin içine KCK örgütünün yerleştiğini düşünüyor yargı.

Dinlenen konuşmaların dökümüne bakarsanız, evet, öyle siyasi parti toplantılarında çok rastlanır türden konuşmalar değil bunlar, “camları kıralım, polisleri dövelim” tarzında fazlasıyla “genç ve öfkeli” lafların yanında AKP’ye “baskı ve engelleme” uygulamaktan söz eden daha “sert”eylemlerden bahseden sözlere de rastlanıyor.

Şimdi karşımızda duran bu olaya bir teşhis koymalıyız.

Siyasi bir olayla mı karşı karşıyayız, adli bir olayla mı karşı karşıyayız?

Eğer bir partinin içinde “illegal” bir örgütle ilişki kurmuş “birileri” olsaydı bu adli bir olay olabilirdi ama “siyasi partinin” tümünden kuşkulanıyorsanız, bu partinin neredeyse bütün yöneticilerini gözaltına alıp tutukluyorsanız, bu siyasi bir olaydır.

Ne kadar fazla BDP’liyi KCK üyesi olmakla suçlar, hatta ne kadar fazla BDP’linin KCK üyesi olduğunu kanıtlarsanız, bu iş o kadar siyasileşir.

O zaman, koca bir partiyi “suçlu” durumuna düşüren siyasi sistemi sorgulamamız gerekir.

Bir ülkede bir partinin neredeyse tümünü suçlu gösterecek bir durum varsa, o ülkede siyaseten yapılan büyük bir hata var demektir.

Öyle olduğunda, BDP’lileri yakalamadan önce, milyonlarca seçmeni olan bir partinin neredeyse“tümünü” suçlu durumuna düşüren siyasi ve sosyal sorun nedir deyip, bu soruna siyasi bir çare aramalıyız.

Yoksa, Kürt siyasetçiler tutuklamakla bitmez.

Zaten de bitmiyor.

Şimdi bakın, BDP’nin içinde KCK’lı var mıdır?

Vardır.

Apo bile kızıp, “kardeşim sen legal bir politikacısın, ne diye illegal örgütlerle ilişki kuruyorsun” diye azarlamıştı iki örgüte birden üye olanları.

Hukuken “suç örgütü” olarak tarif ettiğin örgütün üyelerini izleyip yakalamana da bir şey söylenemez.

“Hukuku, ona başka, buna başka uygula” hiçbir şartta denemez.

Ama...

Burada kocaman ve çok manalı bir ama var, ama sen koskoca bir partinin tümünü “suçlu”görüyorsan, neredeyse bütün yöneticilerini “şüpheli” olarak yakalıyorsan, o zaman sen hatayı o partide değil, kendi hukuk ve siyaset sisteminde arayacaksın.

Milyonlarca oy almış bir partinin topu “şüpheli” ya da “suçluysa” o zaman sen ya “suç” tarifini değiştirmek zorundasın ya da o “suça” yol açan sosyal ve siyasal yapıyı değiştirmek zorundasın.

“Suçlunun” ve “şüphelinin” böylesine “kalabalıklaşması”, o ülkede bir şeyin yanlış yapıldığını gösterir.

KCK operasyonu, siyasi iklimi altüst etti ama bunun için ne polisi suçlarım, ne yargıyı suçlarım, onlar ellerindeki yasalara göre davranıyorlar, “bu yasayı şunlara bunlara uygulama” diyecek halimiz yok, ama bu şartlarda ben siyasi sistemi ve siyasi iktidarı suçlarım.

Neden milyonlarca seçmeni olan bir partiyi suçlu durumuna düşürecek hatta belki gerçekten de yasalarına göre “suçlu” yapacak siyasi bir yapıyı değiştirmiyorsun?

Türkiye, Terörle Mücadele Yasası’nı, Siyasi Partiler Yasası’nı, seçim barajını hemen değiştirmeli, hatta bana sorarsanız “ayrılıkçı parti” kurmayı da özgürleştirmeli.

Aksi takdirde cezaevleri Kürt siyasetçilerle dolacak ama sorun bitmeyecek, aksine büyüyecek, iki tarafta da şiddeti arttırmak isteyenlerin işine yarayacak.

Dinlenen konuşmalardaki yakınmalardan anlıyoruz ki KCK türü örgütler için “kitle desteği” bulmak gittikçe zorlaşıyor.

Kürtlerin büyük bir çoğunluğu şiddeti desteklemiyor artık ama sen kendi siyasi ve sosyal yapını değiştirecek reformları hemen yapmak yerine onun en önemli partisinin yöneticilerini toplayıp hapse atarsan, Kürtlerde de “bize siyaseti haram ediyor bunlar” inancı yoğunlaşır.

İstediğiniz bu mu?

ahmetaltan111@gmail.com

Taraf - Ahmet Altan

Şahin Alpay Evet, Türkiye milleti!

2011-10-04T06:14:00.000-07:00

		Şahin Alpay
Evet, Türkiye milleti!

Geçen cumartesi günü, 20 yıl önce de yaptığım gibi televizyondan TBMM'nin açılış oturumunu izledim. BDP'liler ve diğerlerinin, Kürtlüklerini inkâr eden metne itiraz etmeden, soğukkanlılıklarını koruyarak yemin etmelerini büyük takdirle karşıladım.

Bu Parlamento'nun yapacağı anayasada böyle bir metin elbette ki olmayacak ve olmaması için BDP'lilerin de burada olmaları çok önemli. İzlerken herkes gibi benim de dikkatim en çok Leyla Zana üzerindeydi. Zana, 1991 yılındaki yemin töreninden sonra Kürtçe, "Bu yemini Türk ve Kürt halklarının kardeşliği için yapıyorum" demiş; bu yüzden açılan dava üzerine 1994'te Meclis'ten yaka paça götürülerek tutuklanmış, 10 yıl hapse mahkûm edilmişti. Dikkatlerim Zana'nın üzerindeydi ama yemin ederken "Türk milleti" yerine "Türkiye milleti" dediğini fark etmedim. Zana'nın gazetecilere "Önceden planladığım bir şey değildi. Demek ki bilinçaltı..." dediğini okudum. Evet, Türkiye milleti! Gerçek ve doğru olan da bu! Ne Türklüğü ne de Kürtlüğü inkâr eden, ikisini de ve tüm diğer etnik grupları da kapsayan Türkiye milleti!
Zana'yı izlerken aklıma 20 yıl önce, onun ilk yemini üzerine yazdığım köşe yazısı aklıma geldi. Bu, benim askerî vesayet düzeninin kalelerinden Cumhuriyet Gazetesi'nde 10 yıl çalıştıktan sonra yazmama izin verilen köşe yazılarının ilkiydi. Eski yazılarımı yeniden yayımlamak âdetim değil ama okurlarımın merak edeceklerini düşünerek, 9 Kasım 1991 tarihli yazıyı mecburen kısaltarak buraya aktarmak istiyorum. "Parlamento'da deprem" başlıklı yazıda şöyle demişim:
"Geçen gün televizyondan TBMM'deki yemin törenini göz ucuyla izliyordum. Bu arada Leyla Zana olayını hemen tümüyle izledim. Bana Parlamento'da bir deprem yaşanıyor gibi geldi. Sanki eskimiş yapılar çatırdıyor, yeni olan uç veriyor gibiydi. Sanıyorum Parlamento'da yaşanan, 'Ne Mutlu Türk'üm Diyene' sloganıyla ifade edilen politikanın geçirdiği deprem. Türkiye Cumhuriyeti bugüne değin bu slogan ile çoğul etnik yapısını bir potada eritme politikası izledi... Şimdi 'masa'da yeni bir talep var. Sayıca en kalabalık olan ve başka nedenlerle de potada erimeye en büyük direnci gösteren etnik grup, yani Kürtler yeni talebi ilk kez bu denli açık ve güçlü bir şekilde dile getiriyor. TC Parlamentosu'nda etnik kimliklerini özgürce dile getirerek yer almak istiyor. Siyasî liderlerimiz ve Parlamento bu talebe, bir kısım basın gibi 'rezalet, kepazelik, hainler' bakışıyla yaklaşmayı sürdürürse gerçek bölücülük bu olacak. 'Türk ve Kürt kardeşliğini savunuyorum' diyerek parlamentoya gelenlerin etnik kimliklerini dile getirmeleri bastırılırsa, onlar da siyasî sistemin dışına, halkın birliğine düşman olan şoven Kürt milliyetçilerinin kollarına itilecek. Parlamento, halkı temsil etme yeteneğini önemli ölçüde yitirecek. Oysa Türk ve Kürt kardeşliğini savunanlar ezici çoğunlukta. Bunları şoven milliyetçilerle karıştırmak 'cinayet' olacak."
"Siyasetçilerimizin ve kalem erbabının artık şunu görmeleri gerekiyor: 1990'larda dünya ve Türkiye, 1960'ların ve 1970'lerin dünyasına ve Türkiye'sine hiç benzemiyor; 2000'lerde çok daha az benzeyecek... Kürt sorununda da bir yol ayrımına geldik. Bundan sonra TC ya özgürlükçü ve çoğulcu düzenin doğal bir gereği olarak Kürtlere etnik kimliklerini serbestçe ifade etme özgürlüğünü tanıyarak Kürt sorununu demokrasi içinde çözecek, ya da çözemeyecek. Geleceği seçmek elimizde. Bugün dünyada ve toplumumuzda yaygın bir demokrasi, özgürlük ve barış talebi var. Sorunlarımızı demokrasi içinde çözmek için koşullar her zamandan daha elverişli... Halkın çoğunluğu kimliklerin, fikirlerin bastırılması; farklılığa tahammülsüzlük bitsin istiyor... Burada en büyük görev Parlamento'ya ve topluma yol gösteren siyasî liderlere düşüyor. Siyasî lider ve partilerimiz bu görevi yüklenmeye hazır mı?"
Evet, yazıyı okuyunca "20 senedir yerimizde sayıyoruz" izlenimine kapılmak da mümkün. Ama gerçek bu değil. İç barış için koşullar hiç bu kadar olgunlaşmamıştı.

s.alpay@zaman.com.tr

04 Ekim 2011, Salı

Ahmet ALTAN - Zana’nın gözleri

2011-10-02T13:26:00.001-07:00

Taraf -

Sadece bir an, tek bir an, yeminini okuyup da başını kaldırıp Meclis’e baktığında gözlerinde beliren o hakarete uğramışlığın kederi ve kendisine hakaret edenler için duyduğu küçümseme, bütün hikâyeyi anlatıyordu aslında.

Benim için Kürt meselesi Zana’ın o bir anlık bakışında gizli.

O bir Kürt.

Onu, Türklük hakkında yemin etmek zorunda bırakıyorlar.

Kimsenin bir insana bunu yapmaya hakkı yok.

Ne silah, ne savaş, ne müzakere, ne barış, Zana’nın başını yemin metninden kaldırırken gözlerinde görülen o aşağılayıcı keder değişmedikçe bu meseleyi çözemez.

Bana Aragon’un şiirini hatırlattı bakışları.

“orada bütün ümitsizlikleri bekleyen ölüm
öyle derin ki her şeyi unuttum içlerinde”

Acılar çekmiş, haksızlıklara uğramış, bugün yeniden geldiği o Meclis’ten daha önce polislerle çıkartılmış, hapislere konmuş bir kadın, yirmi yıl sonra yenilmeden, zaferle o Meclis’e dönüyor ama yüzünde bir sevinç yok.

Beni bütün yaşadığımız acılar içinde Zana’ın o bir anlık bakışı kadar sarsan çok az sahne olmuştur.

Gencecik bir kız olarak geldiği Meclis’e, çektiği onca zulümden sonra çelik iradeli bir kadın olarak döndüğünde, gözlerine “ümitsizlikleri bekleyen ölümün” bile ötesine geçmiş gibi gözüken bir keder ve küçümseme yerleşiyorsa, o kadından değil, hayattan ve ölümden değil, kendinizden, yaptıklarınızdan kuşku duymalı, utanıp, başınızı öne eğmelisiniz.

Meclis’in Zana’yı ayakta alkışlamasını isterdim.

Bunu ona borçlular aslında.

Bir put gibi durdular.

Utançlarından belki de.

BDP’nin Meclis’e dönmesine siyaseten çok sevindim ama o Kürtler orada öyle hissettiği sürece siyaset hiçbir şeyi çözemez.

Kürt meselesi dediğiniz meselenin siyaseti var, savaşı var, müzakeresi var ama Kürt meselesi dediğiniz şey aslında Kürt’ün içindeki öfkede ve kederde gizli, hissettiği aşağılanmışlıkta ve bunu ona hissettirenleri aşağılamasında gizli.

O duyguya ulaşmadan, o duyguyu değiştirmeden bu meseleyi çözemezsiniz.

Zana’nın gözlerine yerleşen o bir anlık bakışı görmeden, onu hissetmeden, paylaşmadan anlayamazsınız.

Barışın gelmesini, kavganın bitmesini, insanların artık ölmemesini istiyorum bu doğru, bunun için her olumlu gelişmeye seviniyorum, her olumsuz gelişmeye öfkeleniyorum ama Zana’nın başını önündeki metinden kaldırırken gözlerine yerleşen ifadeyi gördüğümde“keşke yemin etmeselerdi” diye geçirdim içimden.

Başka hiçbir nedenden dolayı değil, sadece o yemin orada durduğu ve sadece onları o yemine zorladıkları için.

Tamam, akıllıca değil bu söylediğim ve siyaseten asla kendi söylediğimi desteklemem, asla kendimi haklı bulmam ama her şey siyaset, akıl, mantık da değil, bir de Zana’nın gözleri var, oraya yerleşen o ifade var, o öfke, o keder, o çaresizlik var.

Başbakan BDP’den randevu istemiş.

Çok umut verici bir gelişme.

Ama artık Başbakan da Kürtlerin önünde biraz başını eğmeli bence, bunca zaman Kürtlere çektirilenlerden dolayı üzüldüğünü, pişman olduğunu hissettirmeli.

Kürt meselesinin siyaseti de aşan “insan” yanını bir görmeli.

Biz Kürt halkına özür borçluyuz.

Hiçbir Türk o Meclis’te yemin ederken gözlerinde Zana’nınki gibi bir ifade olmadı, kendi anadilinde, kendi ırkını yücelten bir metin okudu çünkü.

Sırf bu bile özür dilemeye yeter.

“orada bütün ümitsizlikleri bekleyen ölüm
öyle derin ki her şeyi unuttum içlerinde”

Aragon’un dediği gibi bir anlığına her şeyi unuttum ben gördüğüm ifade karşısında.

O gözler öyle baktığı sürece savaş bitmez.

Ve, barış ancak Zana o kürsüde bir gün gülümsediğinde gelir.

“Kâinat paramparça oldu bir akşam üzeri
Her kurtulan ateş yaktı üstünde bir kayanın”

Kürtlerin ve Türklerin kâinatı paramparça oldu gerçekten, bu haksızlıklardan, bu insafsızlıklardan, bu çaresizliklerden parçalandı.

Başka hiçbir yere bakmayın, sadece Zana’nın yüzüne, onun gözlerine bakın, savaş da, barış da orada saklı.

Bir gün o güldüğünde, onun güleceği bir ülke yaptığınızda, işte o zaman, şiirin şu bölümü okunur hayatımızda:

“Uçsuz bir denizdir bulanır kuş gölgelerinde
Sonra birden güneş çıkar o bulanıklık geçer”

Geçer gerçekten, eğer Zana bir gün o kürsüde gülerse.

ahmetaltan111@gmail.com

Taraf - Ahmet Altan

Ahmet ALTAN - Murat Karayılan’a

2011-10-01T13:57:00.001-07:00

Taraf -

Yahu, hiç mi farkınız yok sizin birbirinizden, Türk’ü Kürt’ü hiç mi fark etmiyor, emrinizde herkesi öldürtecek adamlar, silahlılar bulunduğu için mi böylesine kibirli, nobran, tehditkârsınız, o silahın size herkese hükmetme yetkisi verdiğini mi sanıyorsunuz, elinizde silahlarınız var diye bu halk sizin köleniz, yanaşmanız, tebaanız mı oluyor?

Sen kim olarak bütün Kürtlere emirler yağdırıp talimatlar veriyorsun, atası mısın, ağası mısın, efendisi misin?

“Bize akıl öğretmeyin” diyorsun, arkasından maşallah herkese akıl öğretiyorsun, bütün Kürt halkına, bütün Kürt Sivil Toplum Kuruluşlarına, Kürdistan’daki bütün barolara, medyaya ve tabii Taraf Gazetesi’ne.

Seni bizim hepimizden daha “akıllı” yapan şey ne?

Kimse sana ve arkadaşlarına akıl öğretmeyecek ama sen hepimize akıl öğreteceksin, bu ayrıcalığı neye borçlusun?

Yoksa seni hepimizden akıllı yapan elindeki silah mı?

Bir keresinde övünerek söylemiştin ya, “24 saat içinde istediğimiz herkesi öldürtürüz” diye, bu mu seni hepimizden akıllı kılan?

Sen “Hepiniz susun, sadece ben konuşacağım, ben akıllıyım” diyeceksin, biz de “Aman susalım yoksa bizi sokak ortasında öldürürler” deyip susacağız, sen de böylece herkesten akıllı olacaksın, öyle mi?

Bütün generaller böyle düşünür, öldürtürler de, öldürttüler de... Ama bir kere bu yola girdin mi artık iflah etmezsin çünkü haklılığını kanıtlayamadığın, haklı olmadığın için öldürdüğünde insanlar bunu niye yaptığını anlarlar.

Birini sustursan, öbürü konuşur.

“Ceylanların, Uğurların katillerinin peşine düştünüz mü, o katilleri deşifre ettiniz mi” diye soruyorsun, bu soruyu bize soracak babayiğit daha doğmadı.

Ceylan’ın katilini sen mi deşifre ettin, senin örgütün, partin mi deşifre etti, senin medyan mı deşifre etti, o zavallı çocuğun katillerinin peşine düşen biziz, o katilleri deşifre eden biziz.

Biz bu ülkede öldürülen her Kürt çocuğunun, her Türk çocuğunun sahibiyiz, elimizden geldiğince, gücümüz yettiğince hesabını sorarız.

Sizin hepinizin canını sıkan da, bizi sırayla tehdit etmenize yol açan da bu zaten, çocukların hepsine sahip çıkmamız, o çocukları birbirinden ayırmamamız, Ceylan’a sahip çıktığımız gibi halı sahada vurdurttuğunuz genç kadına da sahip çıkmamız, Uğur’a sahip çıktığımız gibi Ankara’da öldürülenlere de sahip çıkmamız.

“Kandil’de öldürülen yedi sivil olayında niye sus pus oldunuz” diyorsun, o soruyu ben sana sormalıyım.

“Kandil’de yedi sivil öldürüldü” dediniz Türk medyasında sadece biz sürmanşetten duyurduk, Genelkurmay cevap verdi, onu da koyduk, karşı çıktınız, Roj TV’nin görüntülerine geniş bir yer açtık, Genelkurmay açıklamasını yaptı, onu da resimleriyle yayımladık.

Size de, “Buna cevap verin” dedik, sesiniz çıkmadı, sus pus olan biz değiliz, sensin, biz sus pus olmayız, bugüne kadar hiç olmadık, bundan sonra olacak da değiliz.

KCK bildirisiyle ilgili “BDP’ye muhtıra vermedik” diyorsun, “asparagas” diyorsun, “o muhtırayı kendi kurumlarınıza” gönderdiniz, neden açıkça “öyle bir bildiri göndermedik” demiyorsun?

Batman’da öldürülen hamile kadına gelince, ne sana inanıyorum, ne devlete... Gerçeği araştırıyoruz, bulduğumuzda açıklayacağız.

Aslında bütün bunlar “kenar süsü”, senin tehditlerinin altındaki dert başka.

PKK-MİT müzakerelerinin kayıtları açıklandı ve Kürt halkı “Neden müzakereleri kestiler, neden yeniden savaşmaya başladılar” diye sormaya koyuldu.

Susturmak istediğin soru bu, “Neden müzakereleri yarım bırakıp savaşı şiddetlendirdiniz?”

Buna verdiğin cevapta, “KCK operasyonları olduğu için müzakereleri bıraktık” diyorsun.

KCK operasyonları iki yıl önce başladı, siz son müzakereyi daha üç ay önce, temmuzda yaptınız, iki yıl boyunca o operasyonlar müzakereleri kesmenize yol açmadı da, tam anlaşmaya varmak üzereyken, devlet, “Özerklik vereceğiz, anadil hakkı vereceğiz, Apo’yu serbest bırakacağız” deyince, Apo “Anlaşıyoruz, durun” diye açıklama yapınca, barış kapıya dayanınca mı kesme nedeni oldu?

Taraf’ın ve Kürt halkının çoğunluğunun sorduğu soru bu işte.

Cevap veremediğin soru da bu.

Senin için mesele, Kürt halkının bu soruyu ilk kez bu kadar net biçimde sorması, Taraf Gazetesi olduğu için sormuyor halk bunu, bizim olup olmamamız hiç fark etmez, akıllı olduğu için soruyor.

Hiçbir halk aptal değildir, onları aptal zannedenlerdir aptal olanlar.

“Taraf elini Kürt halkının yakasından çeksin” diyorsun.

Bizim kimsenin yakasında elimiz yok, biz kimiz ki bir halkın yakasından tutalım, askerlerimiz mi var bizim, silahlarımız mı var, adam mı vurdurtuyoruz, insan mı öldürtüyoruz?

Ama bu halkın iki eli var ve o iki el “barışı” engelleyenlerin yakasına yapışıyor, hepinizin ödünü patlatan da o eller işte.

ahmetaltan111@gmail.com

Taraf - Ahmet Altan

Markar ESAYAN - Orta yol yok

2011-09-29T03:53:00.001-07:00

Şiddet doğmamış, adı henüz konmamış çocuğun canını alacak bir boyuta geldi. Evvelki gün, Batman’daki acı haberi aldığımız gün, tek tesellimiz Doru ailesinin kurtulan üyeleri, ama en çok da, ölü annesinin karnından yaşama doğru çekip alınan sekiz aylık bebenin hayata tutunmuş olmasıydı.

Dün sabah onu da kaybettik...

Kızılay’da, Siirt’te, Batman’da, Yüksekova’da öldürülen insanlar, genç kadınlar, bebeler...

Savaşın diline, 1990’lı yıllara dönmek için her türlü zelil servis yapılıyor yüreklerimize, sinirlerimize, bu kesin.

Siyaset, müzakere ve söz, değerini kaybetsin isteniyor, 1990’lar geri dönülsün, akıl ve vicdan şirazeden çıksın, barış söyleminin gücü kırılsın.

Böyle mi olacak?

O günlere geri dönebilir miyiz gerçekten? Haklı öfkeyi, yeni bir çılgınlığı tutuşturacak bir benzin gibi, dökebilir miyiz bu halkın üzerine?

Ölenlere, kurbanlara bir bakın... Kürt kadınları, bebeler, köylü çocukları, öğretmen eşini ziyarete gelen genç bir kimyager...

Kurşun evet adres sormuyor artık, biz soranlarına da bu kadar karşıyken... Adresini soranını da sormayanını da lanetlediğimizi düşünürken, bugün, şiddetin adreslerini mi müzakere edeceğiz, gele gele, vardığımız ileri safha bu mu olacak?

1990’lar...

Bu korku hepimizin yüreğinde var ama, biliniz ki, Güneydoğu ve Doğu Anadolu’daki kentlerde çok daha fazla yaşanıyor bu dehşet. Devletin benzini ile dolaşan, devletin malı “Beyaz Toroslar”daki devletten maaş alan JİTEM memurları, canlar aldı keyfince, zelilce...

Devlet 1990’lardan kopmaya çalışırken, en azından bu yönde bir ümit ve çaba varken, PKK ise hızla 1990’ların devletine dönüşüyor. JİTEM gibi bir TAK örgütü var mesela. Sivil öldürüyor, “Sivil öldürmeye devam edeceğiz” diye tehdit ediyor. TAK’ın, JİTEM’e benzetilmesinden rahatsız olan bazıları ise, “Olur mu öyle şey, JİTEM gizli bir örgüttü, cinayetleri faili meçhul bırakıyordu. TAK ise üstleniyor” diyorlar.

Ne kadar teşekkür etsek az tabii. Bu gönül borcumuzu nasıl ödesek onlara bilemiyorum. Bilemediğim için konuya siyasetle devam edeyim.

BDP aklın yolunu seçti ve daha önce yazdığımız gibi, 1 ekimde Meclis’e dönme kararını resmen açıkladı. Bu konuda bu kadar tereddüt yaşanmasının, BDP’nin İmralı-Karayılan ve Bayık-Kalkan-Karasu hattı arasında kalmasından kaynaklandığını söylemek lazım.

Bir yandan KCK “Meclis’e gitme” tehdidi yapıyor, hemen ardından Karayılan “BDP’nin Meclis’e dönmesine ‘negatif’ bakmıyoruz” diyerek balans veriyor. Kandil’de ciddi bir mücadele olduğu seziliyor.

Devletle müzakerelerin devam etmesi ile, savaşa devam konusunda ciddi bir çekişme var, ve bu çekişmede, BDP ortasından sürekli yırtılıyor. Oysa BDP, bu süreçte en diri ve güçlü tutulması gereken muhatap. Üstelik bu sadece BDP’nin kendisinin çabasıyla olabilecek bir şey de değil. Haliyle, Başbakan’ın dün yaptığı konuşmada, yaşanan son cinayetlerin vebalini BDP ve ona oy veren milyonlarca vatandaşa yüklemesi hiç de yakışık almadı doğrusu. Üstelik bu büyük bir stratejik yanlış.

Savaş isteyenler sinir uçlarımıza dokunuyor, en değerli varlıklarımızı, çocuklarımızı hedef alıyorlar. Asker, polis kayıplarına toplum soğukkanlılıkla göğüs geriyor, sonra kaset sızdırılıyor. Türkiye karışır zannediliyor, olmuyor, bilakis siyaset daha da güçleniyor, derken o en zelil plan devreye sokuluyor, kentler, siviller hedef alınıyor.

Önümüzde iki seçenek var. Her şeye rağmen barış ve söze inancı yitirmemek, İmralı’nın tecridini kaldırmak, müzakerelere devam etmek, hızlı bir sonuca ulaşmak.

Ya da, bu kışkırtmaya bir kez daha kurban giderek, şiddetli bir savaşın içine yuvarlanmak...

Tehlikeli olan, bu ikisinin arasında bir orta yol olduğuna inanmak.

Kürtlere haklarını vermeye devam ederken, PKK’nin dibini kazımaya çalışmak, bunun mümkün olabileceğine inanmak, sonucu itibariyle, kendimizi ikinci seçeneğin içinde bulmak demek.

Öldürülecek insanların gerilla olması fark etmiyor, onlar da bu ülkede yaşayan birilerinin çocukları, eşleri, akrabaları, babaları olacak. Acı ve gerçek olan bu. Bugün PKK hâlâ eleman kazanabiliyorsa, bölgede PKK’nin bir karşılığı varsa, öldürülen 30 bin insanın yarattığı öfke ve güvensizlik nedeniyle değil mi?

1999’da Öcalan silahlı güçleri sınır dışına çekerken, bu ülkenin ordusu yüzlerce gerillayı arkasından vurmadı mı?

İşte şimdi PKK bu acı hadiseleri kullanarak “devlet yine sizi kandırıyor, bu bir aldatmaca” propagandası yapıyor. Böylelikle Öcalan’ın geri çekilme çağrısı yapmasının önünü almaya çalışıyor.

Oyun bu kadar basit. Onlar sivil öldürüyor, devletten de gerilla öldürmesini bekliyor. Bu sözlerin hazmı zor. Ama düşeceğimiz kuyu da çok derin.

markaresayan@hotmail.com

Taraf - Markar Esayan

Ahmet ALTAN - Anayasa ve BDP

2011-09-29T03:30:00.000-07:00

Bütün bu saçmalıkların ortasında en iyi haber elbette BDP’nin Meclis’e dönme kararı oldu.

Bu Meclis yeni anayasayı hazırlayacak.

BDP’ye de bu yeni anayasanın oluşturulmasında önemli görevler düşecek.

Kürt halkının haklarının bu anayasada yer alması, eşitliğin Cumhuriyet’in kurulmasından bilmem kaç yıl sonra nihayet sağlanması sadece Kürtler için değil bütün toplum için çok büyük ve çok olumlu bir gelişme olacak.

Böyle bir anayasa, “kendini efendi sananlar” da dâhil herkesi bir eşitsizliğin esiri olmaktan kurtaracak.

Yaşadığımız bu topraklardaki hukuksuzluğu, askerî vesayeti, devlet çetelerini hep “bu eşitsizliğin” üzerine bina etti “egemen güçler”, özellikle Türkleri büyük bir propaganda sağanağından geçirip kalabalıkları “aslolan eşitsizliktir, bu eşitsizliği sürdürmek için her şey mubahtır” anlayışına inandırmaya uğraştılar, epeyce insanı da ikna ettiler.

Türklerin çoğunluğu gerçekten de “aslolanın eşitsizlik olduğuna” inandı.

Hatta zaman içinde “eşitsizliği” öylesine doğal bir şekilde kabul ettiler ki o “eşitsizlik” onlar için “görünmez” hale geldi.

Rahatça “nerede eşit değiliz, her yerde eşitiz” bile diyebildiler.

Her yere “Ne mutlu Türküm diyene” diye yazmakta bir beis görmediler.

Kürt çocuklarının varlıklarını “Türk varlığına armağan” etmesini istediler.

Her Kürdün Kürtlüğünü inkâr ederek “Ben Türküm” demesini istemeyi olağan buldular.

Milyonlarca Kürdün yaşadığı bir ülkede “anayasayı” bir “Türk anayasası” olarak hazırladılar.

Şimdi bunların hepsini düzeltmenin zamanı geldi.

Bunun nasıl düzeltileceği konusunda diğerlerine yol gösterecek olan, sorunu hepsinden daha iyi bilen BDP’dir bence.

Elbette çok kolay olmayacak.

Çok sert tartışmalar çıkması muhtemel.

Siyasetin izin verdiği ölçülerin en uç noktalarına kadar ulaşacak bir siyasi çatışmayı yaşamamız ihtimal dâhilinde.

Neticede Türkiye gibi bir ülkede birbirine “rakip” olan hatta zaman zaman birbirlerini “düşman” olarak gören partiler biraraya gelerek yeni bir toplum inşa edecekler, bunu yaparken hepsi temsil ettiği sınıfa, ırka, zümreye mümkün olan en büyük parçayı ayırmaya çabalayacaklar.

Siyasetin sınırları içinde kaldığı sürece bunu hepimiz anlayışla karşılaşacağız.

Siyaset sınırı aşıldığında ise buna ses çıkaracak, tepki gösterecek, “hakemlik yapacak” olan bu toplumun kendisi.

Eskiden büyük bir eşitsizlik vardı, sadece “güçlülerin” sesi duyuluyordu, bugün durum değişti, herkes sesini duyurabiliyor, bu da haksızlıkları önleyebilmek için hepimize güven veriyor.

Herkes gibi ben de, bu anayasanın çok önemli bir dönemeç olduğuna inanıyorum.

Eğer doğru dürüst, eşitlikçi, sivil, hakkaniyetli bir anayasa yapabilirsek, Cumhuriyet’in kuruluşundaki çarpıklıkları düzeltebilirsek, bugün olduğumuz yerden çok daha yükseklere sıçrayabilir, insanları çok daha mutlu ve zengin yaşatabiliriz.

Ben bu aşamada doğrusu ya CHP ile MHP’den korkmuyorum.

Onların gücü bir değişimi engellemeye yetmez.

Ben AKP ile BDP’den korkuyorum.

Yeni anayasayı birlikte yapacak güce sahip olan AKP ile BDP, aynı zamanda birlikte bu anayasayı kilitleyecek bir güce de sahipler.

Eğer Türklerle Kürtlerin uzun vadeli çıkarlarının değil de bugünkü “siyasi rantın” peşine düşerlerse, bu anayasayı geciktirebilirler.

Her zaman Türkiye’yi değiştirecek motor gücün “muhafazakârlarla Kürtler olduğuna” inandım, bu iki güç, biraraya geldikleri anda Türkiye’yi gerçekten demokrat bir iklime taşıyabilirler ama bu iki kesim biraraya gelmeyi beceremedi bugüne dek, onları Cumhuriyet tarihi boyunca ezenlere karşı birleşmeyi beceremediler.

Sürekli olarak birbirlerini suçladılar.

İsterlerse daha bin yıl birbirlerini suçlayabilirler ama suçlamak ülkeyi değiştirmeye, haksızlıkları düzeltmeye yetmiyor.

Eğer politikalarını iyi kurup, sağlam dururlarsa, birlikte herkes için adaletli bir çözüm yaratabilecek güce sahipler.

BDP’nin Meclis’e dönmesi değişim umudunu besliyor.

Hem Kürtler için hem Türkler için en doğru kararı verdiler.

Dilerim, sorunları ölmeden ve öldürmeden çözebilecek bir düzeye gelmişizdir.

Ölümlerle bugüne dek hiçbir şeyi çözemedik çünkü.

ahmetaltan111@gmail.com

Taraf - Ahmet Altan

Öğretim üyesinden tehdit: Özel yurtta kalan, sonucuna katlanır

2011-09-29T03:19:00.000-07:00

Öğretim üyesinden tehdit: Özel yurtta kalan, sonucuna katlanır

Çukurova Üniversitesi'nde birinci sınıf öğrencilerinin fişlendiği ortaya çıktı.

Ziraat Fakültesi Bahçe Bitkileri Bölümü Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Yeşim Yalçın Mendi'nin, özel yurtlarda kalan öğrencileri 'sonuçlarına katlanırsınız' diyerek tehdit ettiği öğrenildi. Hakkındaki iddiaları doğrulayan Mendi, başörtülü öğrencileri de dersine almayacağını söyledi. Rektör Prof. Dr. Alper Akınoğlu ise Mendi'ye tepki gösterdi: "Kasıt varsa işlem yaparız. Herkes barınacağı yeri kendisi seçer. Türbanlı öğrenciler dersten çıkarılamaz."Ziraat Fakültesi Bahçe Bitkileri Bölümü Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Yeşim Yalçın Mendi'nin tehdit ettiği iddia edilen öğrencilerden biri, ismini vermek istemezken, yaşadıklarını şöyle anlattı: "Hocamız beni odasına çağırdı. Nerede kaldığımı sordu. Kaldığım yeri söyleyince oradan ayrılmamı söyledi. Ayrılmadığım takdirde 'oluşacak olumsuz sonuçlara katlanırsınız' dedi. Bu durum beni rahatsız etti. Diğer arkadaşlarla da aynı şekilde konuşmuş. Bu yüzden kaldığı yerden ayrılanlar dahi oldu." Bir diğer öğrenci de Mendi'nin kaldıkları yer dahil birçok kişisel bilgiyi not ederek kendilerini fişlediğini iddia etti.
İddialarla ilgili olarak soruları cevaplandıran Öğretim Üyesi Yeşim Yalçın Mendi, 'kaldıkları yerlerde başlarına bir şey gelme ihtimaline karşı' öğrencileri uyardığını öne sürdü. Başörtülü öğrencileri derslere almadığını doğrulayan Mendi, üniversite yönetiminin başörtüsü meselesini öğretim üyelerinin inisiyatifine bıraktığını savundu. Mendi, "Başörtülü öğrenci benim dersime giremez. Bazı öğretim üyesi arkadaşlarımız karışmıyor. Bu onların bileceği, ama ben almam." ifadesini kullandı.
REKTÖRDEN TEPKİ: İSTEYEN İSTEDİĞİ YURTTA KALIR
Konunun muhataplarından Çukurova Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Alper Akınoğlu ise öğretim üyelerinin öğrencilerin kaldığı yerleri sorgulamasına karşı çıktı. Bunun doğru bir davranış olmadığını belirten Akınoğlu, öğrencilere bu yönde bir müeyyide uygulanması halinde öğretim üyesi hakkında gerekli işlemin yapılacağını açıkladı. "Herkes kendi barınacağı yeri hür iradesiyle kendisi seçer. 18 yaşını geçen birisi nerede kalacağını kendisi takdir eder." diyen Rektör Akınoğlu, kılık kıyafet konusunda da öğretim üyelerine 'sorun çıkartmamalarını ve öğrencilerin kılık kıyafetleri konusunda hoşgörülü olmalarını' söylediklerini ifade etti. Konunun yıllarca ülke gündemini gereksiz yere meşgul ettiğini kaydeden Çukurova Rektörü, "Biz üniversitemizde bunun sıkıntı olmasını istemiyoruz. Türbanlı öğrencilerin dersten çıkarılması gibi bir talimat vermemiz mümkün değil." şeklinde konuştu.

Barcelona yine rakibni sahadan sildi

2011-09-28T14:58:00.001-07:00

Barcelona yine rakibni sahadan sildi

Barcelona, Devler Ligi H Grubu ikinci maçında deplasmanda BATE Borisov'a acımadı ve sahadan 5-0'lık galibiyetle ayrıldı.

Yazı Boyutu 10 12 14 16

Şampiyonlar Ligi H Grubu ikinci maçında Beyaz Rusya'nın BATE Borisov ekibi sahasında, bu organizasyonun son şampiyonu Barcelona'yı konuk etti. Katalan devi, karşılaşmadan 5-0 galip ayrılarak ikinci maçında ilk galibiyetini aldı.

Maça baskılı başlayan Barcelona 19. dakikada golü buldu. Sağ kanattan yapılan ortada, Messi'nin presi sonrası Aleksandr Volodko topu kendi ağlarına gönderdi.

22. dakikada, David Villa'nın soldan ortasında Pedro, kaleci Aleksandr Gutor'un hatalı çıkışından yararlanıp kafayla topu filelere yolladı.

38. dakikada ise Messi, yine kaleci Gutor'un topu kontrol edememesi sonrası kafayla Barcelona'yı 3-0 öne geçiren golü attı ve ilk yarı 3-0 konuk ekibin üstünlüğüyle sona erdi.

İkinci yarıda dakikalar 56'yı gösterirken, Dani Alves'in pasını iyi değerlendiren Lionel Messi, kendisinin ikinci, takımının ise dördüncü golünü kaydetti.

Perdeyi kapatan gol ise 90. dakikada David Villa'dan geldi ve Barcelona maçtan 5-0 galip ayrıldı.

Avrupa Kupaları tarihindeki 400. maçına çıkan Barcelona bu sonuçla grupta 4 puana yükseldi. BATE Borisov ise 1 puanda kaldı.

29.09.2011 00:05:26

Fırtına bir puanı penaltı ile kurtardı

2011-09-27T14:25:00.000-07:00

Fırtına bir puanı penaltı ile kurtardı

Şampiyonlar Ligi'ndeki temsilcimiz Trabzonspor evinde Fransız temsilcisi Lille'i ağırladı.

27.09.2011 - 23:30

Hüseyin Avni Aker Stadı'nda oynanan B grubu maçında Trabzonspor Lille ile karşı karşıya geldi.

Şampiyonlar Ligi'ne sükse yaratan bir Inter galibiyeti ile başlayan Trabzonspor, sahasında Lille ile 1-1 berabere kaldı.

Lille maçın 31.dakikasında Sow ile 1-0 öne geçti ve devre bu sonuçla sona erdi. İkinci yarıda 75.dakikaya kadar pek bir varlık gösteremeyen Trabzonspor bir anda kazanılan penaltı ile oyuna yeniden ortak oldu. 75.dakikada kazanılan penaltıda topun başına geçen Colman topu ağlara gönderdi ve skoru 1-1'e getirdi.

Bu sonucun ardından Trabzonspor puanını 4'e yükseltirken, Lille de puanını 2'ye yükseltti.

MAÇTAN FOTOĞRAFLAR İÇİN TIKLAYINIZ!..

Leyla İPEKCİ Şiddete yeni gerekçe: AKP barış istemiyor!

2011-09-27T03:33:00.001-07:00

Leyla İPEKCİ

Şiddete yeni gerekçe: AKP barış istemiyor!

27.09.2011

Okunma: 40

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Leyla İPEKCİ/Zaman GAZETESİ
İki yıl önce, AKP Kürt açılımı başlattığında ve daha ilk adımlar atıldığında şehit cenazeleri hızla artmıştı. Kürt siyasi kanadı "muhatap biz değiliz, İmralı'dır" diyordu ısrarla. "Öcalan'a gidin, adres orasıdır!" Şimdi ise "biz tasfiye edilmeye çalışılıyoruz, muhatap alınmıyoruz" diyorlar. Ve yine cenazeler taşınıyor her tarafına bu toprakların. Bir kez daha. Muhatap krizi kana tahvil ediliyor.

Bu topraklarda aynı hikâyenin içindeyiz. Her birimiz kendi sözcük terkiplerimizle. Ama bugünlerin 'adres sormayan' şiddeti hikâyenin üzerini kanla örtüyor yine. Nefes alamayan kelimeler harap düşüyor, yorgun, bitap. Siliniyorlar giderek.
Geçmişte devlet tarafından inkâr ve imha edilmiş Kürt gerçeğini bugünlerdeki konjonktüre uygun olarak haykırmak adına en uygun kelimeleri seçmek için mücadele veren bazı yazar dostlar, geçen yazımda anlattığım gibi, kendilerini kelimeleriyle inkâr ediyor bir bir.
"Ortadoğu yeniden şekillenirken, ABD ve AB bizim tarihsel ilerleyişimizi durdurmak istiyor" diye yeni bir şiddet gerekçesini dillendirenler şunu görmüyor olabilir mi acaba: Siyasete şiddeti dahil etmek, cumhuriyet tarihi boyunca darbecilerin tuttuğu yolu da meşrulaştırıyor bir bakıma. Devletin operasyonlarını da.
Bugün devletin geçmişiyle yüzleşmek için oluşturmaya başladığı komisyonları güçlendirmek veya gündeme getirmek varken, Meclis içi soruşturma kurullarında mücadele etmek varken, sivil toplumla devletin ortaklaşa yürüttüğü faaliyetlerde hakkını aramak varken, anayasa çalışmaları üzerinden bölgesel özerklik tartışmalarını yürütmek varken...
Yine Kürt hareketi adına saldırganlığın ideolojisini yapıyor bazı kalemler. Bu, başlı başına bir şiddet değil mi? On yıllar boyunca vatandaşını faili meçhul cinayet ve katliamlarla,'darbe olgunlaştırma operasyonları'yla idare etmeye kalkan derin devlet örgütünün söylemlerinden ne farkınız kalacak o zaman?
Evet, KCK tutuklamalarıyla devlet en büyük haksızlığını yapıyor vatandaşlarına. Ve evet, diyelim ki AKP hükümeti, sahiden barış istemiyor ve barış görüşmelerinde de hiç samimi değil. O halde kan dökmek meşru mu olacak?
Başbakan'ın üslubu çok sorunlu ve Gazzeli çocuklara daha fazla değer veriyor. O halde, devlet adına barış müzakereleri yürüten ama samimi olarak barışmak istemediğini düşündüğünüz bu hükümete karşı savaşmak mı gerekiyor? "Kimse hükümetin barış istediğine bizi ikna edemez" diye niyet okuyacak bir lüksümüz var mı ki bu kadar ölümün ortasında?
Şimdi örgüt liderleri de, siyasî kanadın kanaat önderleri de BDP'yi Meclis'e çağırıyorlar. Yemin krizinden sonraki dönemde onca kan akıtılmıştı ama şimdi: Meclis'e gelme kararı çıktı. Ya sonra?..
Devlete haykırdık hep: "Önce kendi günahlarınla yüzleş" dedik. Hain ilan edildik, devlet düşmanı ilan edildik. Şimdi kendi hatalarıyla yüzleşmesini Kürt hareketinden beklemek memleketin en yakıcı sorunuyla yaşayan bizler için 'haklı' bir talep değil mi? Bunun için ille etnik olarak Kürt olmaya gerek var mı? Akan kan hepimizin. Yara hepimizin değil mi?
'Ya sonra' diye sorgulamayı bile "Kürtlere akıl vermek" olarak görenlerin, şiddeti mutlak olarak karşısındakine izafe etmelerinde bir sorun yok mu? Kürt hareketi kendiyle yüzleşmeyip, devletin on yıllar boyunca yaptığı gibi, zorbalıklarını meşrulaştırmaya devam ederek: Devletin düştüğü hatalara kendi de mi düşecek hep? Bunca bedel ödemişken?..
Kürt hareketi, kendisini eleştiren herkesi mutlak düşman olarak görüyor. Kanın durmasını samimiyetle isteyenlerin timsah gözyaşı döktüğüne ve tıpkı hükümet gibi aslında barışı istemediklerine kendini ikna eden bazı yazar dostlarımız ise gülünç ve utanç verici gerekçeler üretmeye devam ediyorlar şiddetin meşruluğuna dair.
Evet, bu yazarlara göre barış istemek sadece şiddeti meşrulaştıranların -ve bu yüzden de Kürt hareketine koşulsuz destek verenlerin- tekelinde. Barışmak da onların harcı yalnızca. Her fırsatta aşağıladıkları, düşmanlaştırdıkları muhafazakârların, liberallerin filan değil.
Şuna birlikte tanık olmadık mı: Meşruiyetini halkın oyundan alan bir hükümeti 'savaşılacak düşman' olarak görmek bu memleketin birçok vatandaşının darbecilik ve cuntacılık suçuna bulaşmasına yol açtı. Kimi bilerek, kimi farkında olmadan kullanıldı. Meşru bir siyasî partiye karşı mücadeleyi kan ve şiddetle vermeyi bugün meşru bulan kalemlerin yıllarca medyada, siyasette, Meclis'te bilerek ya da bilmeden Ergenekon sözcülüğü yapanlardan farkı kalıyor mu?..

Hasan CEMAL PKK, BDP, Güneydoğu’dan haberler öyle ki...

2011-09-27T03:19:00.001-07:00

Hasan CEMAL

PKK, BDP, Güneydoğu’dan haberler öyle ki...

27.09.2011

Okunma: 44

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Hasan CEMAL/Milliyet gazetesi
1. Ankara-Kumrular ve Siirt’teki PKK’nın şiddet eylemleri büyük tepki yaratmış durumda...
2. Çatışmaların sona ermesi, diyalogun tekrar başlamasına dönük eğilim gitgide büyüyor...
3. BDP’nin 1 Ekim’de TBMM’ye girmesi kesin gibi...
4. Bütün bunlar içinde Öcalan’a İmralı’da uygulanan görüş yasağının kalkması, yani tecridin sona ermesi ortak bir talep...

Stuttgart’taydım geçen hafta sonu. PKK’lı olan, olmayan Kürtlerle ve bazı Türklerle ‘barış’ı konuştuk, tartıştık.
Stuttgart Barış Meclisi’nin düzenlediği bir toplantıydı.
Konusu, Kürt sorunu ve barıştı.
Panele üç konuşmacı katıldı:
Ahmet Türk, Abdurrahman Dilipak, Hasan Cemal.
Toplantının sloganını sevdim:
Silahlar sussun, siyaset konuşsun!
Ben de konuşmama “İnadına barış!” diye başladım, öyle bitirdim. 2009’dan, ‘demokratik açılım’dan beri benimsediğim kendi sloganımı tekrarladım:
“Önce parmaklar tetikten çekilecek!”
Konuşmam bitti, Ahmet Türk’ü dinliyorum. Her zamanki akil adam üslubuyla konuşuyor, hem Türklere hem Kürtlere makul olanı, barışın yolunu gösteriyor.
Üç cümlesini özellikle not ediyorum:
“Barışçıl yöntemlerde inat etmeliyiz.”
“Müzakerelerin yeniden başlaması Kürtlerin yararınadır.”
“Silahların susacağı bir gün mutlaka gelecek!”
Bu arada cep telefonuma mesaj:
Pervari’de PKK’nın uzun namlulu silahlarla saldırısı: 5 asker şehit!
Canım çok sıkılıyor.
Tırmanış ne yazık ki sürüyor.
Konuşmamda o gün çıkan yazımı yinelemiştim. PKK’nın şiddet eylemlerine karşı olduğumu belirtmiş, PKK’nın tek taraflı da olsa ‘ama’sız bir ateşkes ya da eylemsizlik kararı alması gerektiğini söylemiş, herhangi bir tepki de görmemiştim.
Akşam geç vakit yemeğe gidiyoruz.
Muzaffer Ayata’yla bir ara sohbet ediyorum.
Sabri Ok’un KCK davasında bir numaralı sanık olup Kandil’e gitmesinden sonra PKK’nınAvrupa’daki en önemli yetkilisi sayılıyor.
Muzaffer Ayata’yı bir yıl önce Berlin’deki Dersim konferansında tanımış, yirmi küsur yılı hapiste geçen yaşamını kısaca yazmıştım.
O yazımda değindiğim bir nokta daha vardı. Asker, Sabri Ok-Muzaffer Ayata ikilisiyle hapiste temasa geçmiş ve onlar üzerinden Şam’daki Öcalan’la mesaj trafiği başlatmıştı.
Ayata ve Ahmet Türk’le Stuttgart’taki sohbetlerimden edindiğim bazı izlenimler şu noktalarda özetlenebilir:
(1) Ankara-Kumrular ve Siirt’te sivillerin ölümüne yol açan PKK’nın şiddet eylemleri, Muzaffer Ayata ve Ahmet Türk dahil herkesi rahatsız etmiş...
(2) Ayata’yla Türk’ün çatışmalardaki tırmanışa bir yerde fren koyulmasından ve dizginlerin tümüyle boşalmasının mutlaka önüne geçilmesinden yana oldukları anlaşılıyor.
(3) Bunun için de, iki aydan beri İmralı’da Öcalan’a uygulanmakta olan tecridin bir an önce kaldırılmasını istiyorlar. Çünkü Öcalan’la ‘diyalog’un çatışmaların durdurulmasında belirleyici olacağına inanıyorlar.
(4) Bu arada 1 Ekim’de BDP’nin TBMM’ye girmesine olumlu bakıyorlar.
Stuttgart’ta, PKK’lı olsun olmasın Kürtlerle yaptığım sohbetlerden ve Güneydoğu kaynaklı bazı değerlendirmelerden ortaya çıkan şu:
Kürtler, çatışmaların yeniden tırmanmaya başlamasından rahatsız ve tedirgin. Erdoğan’a ve hükümete güvenmeseler de, “Parmakların tetikten çekilmesi”nden yana olduklarını sürekli belli ediyorlar.
Siirt ve Ankara-Kumrular örneklerindeki ‘kör terör’den de, Kandil’den gelen ‘devrimci halk savaşı’ sloganlarından da memnun değiller.
Kısacası:
Kürtler artık savaş istemiyor!
Güneydoğu kaynaklı duyumlar da bundan farklı değil. Şiddet tırmanışından dolayı bölgede büyük bir rahatsızlık dalgasının kabardığı anlaşılıyor.
Kandil de, BDP de bu rahatsızlık ve huzursuzluğun farkında. Bu gerçek, Stuttgart’taki sohbetlerimde de saklanmadı.
Ama anlaşılan şimdilik iki taraf da, yani hem devlet hem de PKK bir süre daha birbirinin kolunu bükmek, birbirinin canını yakmak istiyor.
Ama ya fren boşalırsa?..
Bu ihtimal yok değil.
Ancak, PKK tarafında böyle bir ihtimalin gerçekleşmesi mümkün görülmüyor; kontrolün bazen güç de olsa devam ettirileceğine inanılıyor.
Şu söylenebilir:
Eninde sonunda yine masaya oturulacağına, ‘Oslo süreci’nin kapıyı çalacağına inanılıyor ve başka çare olmadığı samimi sohbetlerde vurgulanıyor.
Bu arada beşincisi internete düşen ‘Oslo buluşmaları’nın gerçekten Oslo’da yapıldığını öğrendim. Erbil ya da Brüksel’deki bazı gizli temaslar başkaymış...
Geri planda Norveç’in bulunduğu Oslo buluşmalarının ilk tohumları 2004 ve 2005’e gidiyor. Brüksel, Ankara ve Oslo’da PKK temsilcileri ve bazı Kürt siyasetçileriyle üst düzeyde Norveçli siyasetçi ve diplomatlar buluşarak Oslo sürecinin zeminini oluşturmaya başlamışlar.
Ayrıntıya girmek istemiyorum.
Ama şunu söyleyebilirim. Taraflar, yani devletle PKK eninde sonunda yine masaya oturacak. Şimdi önemli olan bunun yolunu kısaltarak, acıları mümkün olabildiğince en aza indirmektir.
Pazar akşamı Stuttgart’tan İstanbul’a uçarken Ahmet Türk üç noktayı vurguladı, çatışmaların durması ve barış kapısının yeniden aralanması için:
(1) “Kürtler hak taleplerinde sivil itaatsizliği ön plana çıkarmalı ve buna uygun eylemler yapmalı.”
Bunun yorumu:
Şehirlerde sokağa çıktıklarında molotof kokteyli atmamalı.
(2) “Kürtler mücadelelerinde haklıdır. Ancak, bu haklılığa ve meşruluğa zarar verecek, sivilleri hedef alacak eylem türlerinden mutlaka kaçınılmalı.”
Bunun yorumu:
Siirt ve Ankara-Kumrular yanlıştır, tekrarı mutlaka önlenmelidir. Yalnız bu eylemler değil, çatışmaların tırmanışı da Güneydoğu’da rahatsızlık yaratmaktadır. Silahların susması ve yeniden diyalog kapısının açılmasıdır doğru olan...
(3) “Öcalan’a iki aydır uygulanan tecrit, devletin sorunu çözmek istemediğinin bir işaretidir. Eğer çözüm isteniyorsa, tecrit kaldırılmalıdır. Başka türlü sona ermez bu sancılı süreç...”
Bu konuda edindiğim izlenime göre, Öcalan’a uygulanan görüş yasağı aşamalı olarak kaldırılacak.
(5)“Madem halk bizi seçti ve ‘Gidin Meclis’e bizi temsil edin, muhalefetinizi yapın’ dedi, o zaman bu iradeye uymak zorundayız diye düşünüyorum. Ancak bu konuda nihai kararı BDP grubu verecek.”
Bunun yorumu:
1 Ekim’de BDP milletvekillerinin yemin ederek TBMM’ye katılmaları kesin gibi...
Durum böyle.
Diz boyu olumsuzluğa rağmen fena değil.

Mehmet ALTAN Kürdistan’da demokratik siyaset...

2011-09-27T03:04:00.003-07:00

Mehmet ALTAN

Kürdistan’da demokratik siyaset...

27.09.2011

Okunma: 50

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Mehmet ALTAN/STAR GAZETESİ

BDP büyük ihtimalle bugün Meclis’e dönme kararı alacak…

Diyarbakır’da toplanacak olan grubun eğiliminden dolayı değil, KCK Yürütme Konseyi Başkanı Murat Karayılan’ın, BDP’nin öncülük ettiği Blok Hareketi vekillerinin Meclis’e dönmesine ‘negatif yaklaşmadıklarını’ söylemesi nedeniyle…

Yoksa Diyarbakır’da nabız yoklarsanız, BDP tabanının radikal kesiminin belki de yönetimin aksine ‘Meclis’e geri dönmeye’ sıcak bakmadığını hissediyorsunuz…

Zaten o nedenle de Murat Karayılan bu direnci aşmak için, “tamamen egemenlikçi, anti demokratik ve zora dayalı bir siyaset yürütülüyor. Belki de AKP meclise gelmelerini istemediği için böyle yapmaktadır. Önemli olan burada duygusal yaklaşmamak, öngörülü ve politik yaklaşarak muhtemel oyunları boşa çıkarıcı, en doğru kararı alabilmektir. Bunu da Blok vekilleri grubu tamamen kendi öz iradeleriyle almalıdırlar” demekte…

Karayılan’dan gelen bu işaretin tersi bir karar çıkması pek de olası değil…

Zaten ‘Kürt siyaseti’nin analiz zorluğu da burada… Üç parçası var:

İmralı… Kandil… Ve BDP…

Ama Kandil silahlı…

Ve silah diğerlerini de şekillendirme ısrarında…

Galiba müzakere alternatifinin de en çetrefil noktası bu…

* * *

Pazar sabahı Gazi Köşkü’ndeki kahvaltıda BDP’nin genç eş başkanı Selahattin Demirtaş’a çerçeveyi berraklaştırmak için soruyorum:

“Açıkça, ‘burası Kürdistan, biz Kürt halkıyız, yaşanan 29. Kürt isyanıdır, burayı biz yöneteceğiz, bu nedenle federasyon istiyoruz’ dense bile eğer kör topal da olsa demokratik bir sistem söz konusu olacak ise bunun için de yeterli oy almanız gerekmez mi?”

Demirtaş, “burayı biz yöneteceğiz demiyoruz, tabii ki seçim belirleyici… Seçimde önde gelen burayı yönetir, bugün biz, yarın belki AK Parti de olabilir” diyor…

O zaman...

Her türlü demokratik talebin gerçekleşebilmesi, alınacak oy ile birebir bağlantılı olacak…

O halde, bugün de her tür söylem ve talebin seçim mekanizmasına ayarlı olması gerekmez mi?

Ama tabii ki BDP herhangi bir parti değil, Kandil’de mukim silahlı bir güç de var…

Zaten işler de o noktada karışıyor…

* * *

Silahların bırakılıp, taleplerin demokratik bir siyasal sistem içine akıtılıp, orada hayata geçecek zeminin oluşturulması gerekirken, silah kendi realitesini dayatarak şahinleşebiliyor; örneğin yasal güvenlik güçlerinin faaliyetini neden göstererek kendisi de can alıyor…

Ve maalesef, Birinci Cumhuriyet de bir türlü ‘Türkiye Kürtlerinin de devleti olmayı başaramıyor’; silahların susmasını tümüyle sağlayacak radikal bir demokratikleşmeye hız veremiyor… Yol alıyor ama temel mekanizmayı keskin ve acil bir şekilde dönüştüremiyor.

* * *

Kandil, ‘sorun çözmeye yönelik müzakere masasında’ da en zor konu…

Dağda ömür tüketmiş ve ellerinde büyük bir güç olanlar, çözüm olduğunda ne olacak?

Demokratik bir iktidara ‘yatay geçiş’ mi sağlanacak?

Bu başarılsa bile mevcut konumlarından vazgeçmeye razı olacaklar mı?

Oradaki müphem nokta çözümü zorlaştırdığı gibi şiddeti de ön plana çıkarabiliyor.

Bir de mevcut pozisyonlarını kaybetmek istemeyen, adresi de çok belirgin olmayan ‘savaş lobisinin’ sinsi çabası ve gücü de her daim her türlü tuzak ile ortada dolaşınca, çocuklar ölüp duruyor…

Ve çözüm bir türlü gelemiyor…

* * *

Çözümü engelleyen bir başka temel neden de siyasetin soru sorma biçimi:

‘Türkiye’yi kim yönetecek?’

‘Kürdistan’ı kim yönetecek?’

Aslında siyaset, ‘kim yönetecek’ kavgasını bir yana bırakarak ‘nasıl yönetecek’ yarışmasına girse ne kavga olur, ne de çocuklar ölür…

Ama Şark, ne yazık ki azmanlaşan siyasi tutkuların hep esiri oldu…

Yoksa ‘yöneten’ değil, ‘yönetilen’ önemli olurdu; zaten olamadığı için kimse vatandaş olmaya razı değil, siyasete bulaşan herkes ‘padişah’ olma peşinde…

* * *

BDP Meclis’e dönüyor…

Bakalım, tarihsel zafiyetlerin kangrenleşmiş sorunlarına çözüm bulacak mıyız?

Yasemin ÇONGAR Masaya dönülecek

2011-09-27T02:40:00.000-07:00

Yasemin ÇONGAR

Masaya dönülecek

27.09.2011

Okunma: 92

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Yasemin ÇONGAR/Taraf Gazetesi
Aysel Tuğluk’a katılıyorum. Özellikle de Öcalan’la devlet arasındaki görüşmelerin netice verebilmesi için yapılması gerekenler konusundaki şu sözlerine: “Görüşmeler düzenli yapılmalı, oyalama olmamalı, görüşmeciler tümüyle sivillerden oluşmalı ve sabitlenmeli, görüşmeleri sabote edici eylemlerden kaçınılmalı...”
Hayır, Tuğluk’un bu sözleri dün hertaraf ’ta yayımladığımız uzun makalesinde yer almıyordu. Esasen Tuğluk’un “Yasemin Çongar’a açık mektup” başlıklı o makalesi, pek de ince elenip sık dokunmuş bir metin gibi gelmedi bana. Üzerinde etraflıca düşünülmüş bir argümanlar manzumesinden ziyade,“Durun, mesele sandığınız gibi değil” demekle yetinen aceleci bir metindi sanki. O yazıyı bu nedenle sevdim; gelişigüzel akışını kıymetli buldum. Tuğluk, adı üstünde bir “mektup” yazmış; biraz telaş içinde, bolca sitemkâr ama samimi! Bunun için ona teşekkür ederim.
Mektubunda, karşı çıktığı ve tırnak işaretleriyle aktardığı birçok cümle olmasına rağmen, onların hiçbiri benim yazılarımdan alıntı olmadığı için, tek tek cevap vermeyeceğim. Zaten Tuğluk da cevap bekleyerek ya da eleştirilerimi cevaplamayı amaçlayarak yazmadığını bizzat ifade ediyor. Sanırım niyeti,“Müzakereler, PKK saldırılara başladığı için çöktü” diye düşünmenin hatalı olduğunu bana/bize anlatmak.“Devlet heyeti, eylemsizlik ve geri çekilmeyi hiçbir şart kabul etmeden ısrarla talep etti… Kırılma nedeni de bu dayatma oldu” diyor.
Demek ki ne olmuş? Silahlı örgütle konuşan ve bu konuşmanın kapsamını hayli geniş tuttuğunu artık bildiğimiz devlet ne yapmış? Örgüte, “Şiddete başvurma ki konuşabilelim. Eylemsizlik ilan edip, silahlı adamlarını geri çek ki müzakereler sürsün” demiş. Örgüt, bu çağrının iyiniyetli olduğuna inanmamış. Kırılmaya ve çatışmalara yol açan bu olmuş.
Pek ikna olmadım. Ama bu o kadar önemli değil; ben asıl Tuğluk’un müzakerelerin kesilmesini açıklama derdine düşmesini önemsedim. Çünkü bu derdin geri planında, her şeye rağmen “görüşme sürecinin önemine ilişkin bir kavrayış” var gibi geldi bana. Tuğluk, iki hafta önce, 12 eylülde, Radikal 2 ’de, İmralı görüşmelerini, “AKP’nin yontma harekâtı” diye damgalayan bir yazı da yazmıştı zira. O Tuğluk ile dünkü mektubunda “Görüşmeleri, arayışları, çabaları tümden yadsımak doğru değil” diyerek, müzakereyi yürüten devlet heyetinin “yeteneğini, meseleye hâkimiyetini, çabasını” vurgulayan Tuğluk arasında önemli ve olumlu bir fark görüyorum ben. Özellikle, yine Tuğluk’un üç ay önce, 24 haziranda, Cengiz Çandar’ın kaleminden çıkan Dağdan İniş: PKK Nasıl Silah Bırakır başlıklı TESEV raporu üzerine yaptığı, müzakerelere ilişkin kısmını yazının başında aktardığım ve büyük ölçüde hemfikir olduğum değerlendirmesini akılda tutan biri olarak, şu ya da bu nedenle, eski durduğu yere döndüğüne inanmak istiyorum.
“Şu ya da bu neden” arasında, PKK-MİT müzakerelerinin kamuoyuna yansımış olması da vardır belki, kim bilir. Zira Tuğluk da, mektubunun en “aydınlatıcı” bölümünde, “2010 temmuzundan itibaren görüşmelerin niteliğinin yükseltildiğini” ve tarafların “kolaylaştırıcı pozisyon” alması, protokollerin hazırlanmasıyla sürecin 2011 temmuzuna kadar devam ettiğini anlatıyor. Tabii, devletin “eylemsizlik” meselesini pazarlık konusu yapmamasını ve bazı pratik adımlar atarak geri çekilmenin önünü açmamasını da eleştiriyor. Bu ikinci noktada haklı olabilir; AKP/devlet eylemsizliği garantilemek için daha akılcı ve yapıcı davranabilirdi, davranmalıydı. Ama sivillerin katline tek kelimeyle bile değinmediği mektubunu okuduktan sonra daha kuvvetle hissettim ki, Öcalan’ın devletle son kez görüştüğünü bildiğimiz ve “Barış Konseyi kurulacak” diye ilan ettiği 6 temmuzun haftasından itibaren Silvan, sonra Çukurca, Şemdinli, Ankara, Siirt, Pervari… diye süren, canlara ve müzakere sürecine verdiği zarar nisbetinde Kürt mücadele tarihine de “kara” bir leke düşüren şedid eylemler zincirini Tuğluk da haklı görmüyor, göstermeye çalışmıyor. Kaldı ki, mektubunun sonunda “Çocuklar daha fazla ölmeden harekete geçmek gerekiyor” demiş; bu noktada yüzde yüz anlaşıyoruz.
Harekete geçmek, ama nasıl?“Elinde silah tutan adamın bileğini bükmek artık farz oldu” diyen Ekrem Dumanlı’nın dün yazdığı gibi değil. Aysel Tuğluk’a bugün hertaraf ’ta cevap veren Emre Uslu’nun müzakereye hâlâ açık kapı bırakan AKP’lilere ve sanırım benim gibi “kafası karışık liberallere” laf atarak yazdığı üzere, askerî yöntemi başat kılmayı ima eden bir yaklaşımla da değil.Artık “elinde silah tutan adamın bileğini bükmek” gibi nafile bir çaba yerine, o silahı o elden almayı denemek gerekiyor. Bu da ancak masada olur!
Zaafları cemaatçilik de olsa, milliyetçilik de olsa AKP’ye “vur, vur” temposu tutanlara; örgütün “Ben ne olacağım” derdine düşüp Kürt haklarını hepten boşlamış görünen dağdaki liderliğine; TAK’ın tam da bu ortamda ortaya sürülmesine; birkaç yıl öncesine dek “Devlet yeri gelince tabii katil, savaş bu” diyenlerin sesini şimdilerde Cihangir barlarından“PKK yeri gelince tabii katil, savaş bu” diye yankılandıranlara inat, masayı savunmak gerekiyor. Kanlı saldırılar sonrasında bile örgütle konuşmaya yeşil ışık yakmayı sürdüren Bülent Arınç ve Hayati Yazıcı, hatta “Siyasi iradeyle müzakere ederiz” diyen Başbakan Erdoğan, ve evet, son bir haftada giderek daha gür bir sesle şiddete karşı “içeriden” konuşmaya başlayan, barosundanfacebook grubuna, Selim Sadak’ından Şerafettin Elçi’sine kadar Kürt aktörler beni her şeye rağmen umutlandırıyor. Masaya dönülecek, göreceksiniz.
ycongar@mac.com

Ahmet ALTAN Tam olarak ne?

2011-09-27T02:27:00.001-07:00

Ahmet ALTAN

Tam olarak ne?

27.09.2011

Okunma: 207

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Ahmet ALTAN/Taraf Gazetesi
Önce şu “KCK muhtırası” konusunda söyleyeceğimi söyleyeyim.
BDP Eşbaşkanı Demirtaş, “Bize öyle bir tehdit geldiğini kanıtlasınlar istifa edeyim” demiş, yetinmemiş, “Bu haberler uydurmadır” diye de eklemiş.
Aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamak zorunda kalmak tuhaf aslında.
Biz Aktütün baskınının haberini ve görüntülerini yayımladığımızda, Genelkurmay, o haberin bir görüntüsünü öne alarak “Orası söyledikleri yer değil, yanlış haber veriyorlar” demişti.
Haber doğruydu, kurnazlık edip tek bir kareyle yalanlamaya çalışıyorlardı.
Demirtaş da “Bize öyle tehdit gelmedi” diyor, “BDP’ye gönderildi” demedik zaten, “KCK’nın kurum ve kuruluşlarına gönderildi” dedik.
BDP Eşbaşkanı, kesin bir şekilde “öyle bir muhtıra yok” demeliydi haberi yalanlamak için, etrafında dolaşmamalıydı.
Diyemez, o “muhtıra” var çünkü, on gün kadar önce gönderildi.
O haberi muhabirimiz “içerden” aldı, aynen KCK’nın bugün “bu haber nasıl sızdı” diye araştırmaya başladığının haberini de “içerden” aldığı gibi.
Bize asker haberleri hep “içerden” geldi çünkü bir örgüt hatalar yapmaya başladığında onun içinde bu durumdan hoşlanmayan, örgütünün yolunu düzeltmesini isteyen insanlar çıkar.
PKK, çok ciddi hatalar yapıyor ve anlaşılan kendi içinde de tartışmalar var.
Siz seçimlerden bir hafta önce, o seçimlerde yüzde elli oy alacak AKP için“çöküyor” diye analiz yapıp, stratejinizi bu analiz üzerine bina ederseniz hatalar yapmanız kaçınılmazdır zaten.
PKK yanlış analizler üzerine yanlış stratejiler bina etti, “AKP’nin çökeceğini, Kürt halkının ayaklanacağını” düşündü, AKP’nin çökmediğini görmesine rağmen kendi analizinden kuşkulanmak yerine şiddeti tırmandırarak kendini bir çıkmaza soktu.
Kürt halkı ayaklanmadı.
Aksine, “PKK-MİT müzakerelerinin” kayıtları açıklandıktan sonra PKK’nın yaptıkları konusunda kuşkuları arttı.
Müzakere masasının üstünde “özerklik, anadilde eğitim, Apo’nun serbest kalması” vardı ve PKK bir tekmede bu masayı devirdi.
Şimdi herkes gibi Kürt halkı da soruyor, “niye?”
Niye masayı devirdiniz ve ortalığı kana buladınız?
Kürt halkının en önem verdiği talepler bizzat “Başbakan’ın temsilcisi”tarafından masaya konmuşken, siz niye çoluğu çocuğu, kadını kızı öldürmeye koyuldunuz?
Meseleye “Kürt halkının hakları ve çıkarları” açısından baktığınızda bu sorunun mantıklı bir cevabı bulunmuyor.
O zaman doğru “cevabı” bulmak için önce doğru “soruyu” bulmamız gerekiyor demektir.
Müzakere masasında neler var?
Apo’nun serbest kalması var.
Anadilde eğitim var.
Özerklik var.
Ayrıca yıllarca PKK ve BDP yöneticilerinin ısrarla söylediği “Kandil muhatap alınmıyor” sözlerine rağmen Kandil’in muhatap alındığı gerçeği de var.
Kürt halkının ve siyasetçilerinin talep ettikleri müzakere masasına konmuş.
Biz “var olanlarla” doğru cevabı bulamadığımıza göre soruyu şöyle sormalıyız:

“Müzakere masasında ne yok?”
Müzakere masasında “özerk Kürdistan’ı kimin yöneteceği” yok.
Kürdistan özerk olduğunda da oranın yönetimini halk seçimle belirleyecek, PKK yönetimine hemen siyasete dönme imkânı verilse bile onlar miting miting dolaşıp halklarından “oy istemek” zorunda kalacaklar.
Kendi halklarına hesap verecekler, açıklama yapacaklar.
Büyük bir servete, binlerce silahlı adama hükmeden birinin kolayca kabul edebileceği bir durum değil.
Ayrıca Kürt halkının PKK yönetimine büyük bir iştiyakla sarılacağının güvencesi de yok.
Hâlbuki PKK yöneticilerinin sandığı gibi bir “devrimci halk savaşı” çıksaydı ve Kürdistan silahla koparılsaydı oranın yöneticilerinin kimliği baştan belli olacaktı.
Benim görebildiğim kadarıyla PKK yönetimi “ben ne olacağım” diye soruyor ve bu sorunun cevabını bulamadığı her masayı, isterse o masanın üstünde“özerklikle, Apo’nun serbestliği” dursun, gene de deviriyor.
Kürt halkının ve PKK sempatizanlarının önemli bir kısmı da bu durumdan hoşlanmıyor.
PKK yönetimi belki de ilk kez kendi tabanını böylesine huzursuz etti, kendi politikalarını ve yaptıklarını bu kadar açıktan sorgulanır hale getirdi.
O müzakereler, PKK’yı “Kürt halkının haklarını” onurlu bir şekilde almış bir örgüt konumuna getirecekti, bunu reddettiler, masumları öldürerek Kürtleri utandırdılar.
Bu ülkede savaşarak gidilecek bir yer yok, ne devlet, ne PKK “şiddetle” bir yere varabilir; çıkış yolu barıştır, “Kürt halkının haklarının” tanınmasıdır.
Bu gerçeği reddeden, kendini yok eder.

ahmetaltan111@gmail.com

PKK’dan Kürt siyasetine muhtıra

2011-09-26T04:08:00.001-07:00

PKK’dan Kürt siyasetine muhtıra

KCK son açıklamasıyla BDP'li vekillere muhtıra verdi: Meclis'e girmek Kürtler'e ihanettir..

26.09.2011 - 10:31

Yakın geçmişin TSK muhtıralarını anımsatan “KCK Yürütme Konseyi Başkanlığı” imzalı bildiride “Meclis’e gitmek Kürt halkınaihanet ve düşmana hizmettir” dendi

KÜRTLER'E İHANET DÜŞMANA HİZMETTİR

KCK Yürütme Konseyi Başkanlığı imzasıyla çeşitli kurum ve kuruluşlara gönderilen bir maille istenilen koşullar sağlanmadan Meclis’e gitmenin ‘Kürt halkına ihanet ve düşmana hizmet’ olduğu belirtilerek BDP’li milletvekillerinin TBMM’ye kesinlikle gitmemesi istendi. Son dönemde tırmanan şiddet olaylarının ardından birçok kesim barışçıl çözüm için BDP’nin Meclis’e dönmesi talebini yeniden dillendirmeye başladı. Çok sayıda STK’nın ardından bölge baroları da BDP’ye ‘Meclis’e dön’ çağrısı yaptı. Bu sırada çeşitli Kürt kurum ve kuruluşlarına gönderilen bir mail ise özellikle Kürt siyasetinde bomba etkisi yaptı. KCKYürütme Konseyi Başkanlığı imzasıyla yaklaşık iki hafta önce gönderilen mailde BDP’nin bu koşullarda Meclis’e dönmemesi istendi.

SERT VE TEHDİTKAR ÜSLUP

Çok sert ve tehditkar bir üslubun kullanıldığı metinde şöyle denildi: “Son dönemde BDP’li vekillerin Meclis’e gidip gitmeleri kamuoyunda yoğun tartışılmakta, özelikle bizim vekillerin ve bazı insanlarımızın Meclis’e gitmeliyiz sözleri düşmana hizmet etmekten öte bir şey değildir. Kürt Halk Önderi Başkan Apo’nun koşulları değiştirilmezken ve tecrit ağırlaşmışken, askeri ve siyasi operasyonlar olurken, kara harekâtına hazırlık yapılırken Meclis’e gitmek Kürt halkına ihanet etmek ve düşmana hizmet etmektir. Özellikle Meclis boykotu konusunda vekillerimizin farklı farklı demeç vermeleri kabul edilebilinir bir durum değildir. Kamuoyu karşısında ve her yerde ‘ Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan’ın cezaevi koşulları değişmeden, onunla görüşmeler ve müzakereler olmadan, Kürt kimliğinin anayasal güvenceye kavuşturulması konusunda söz alınmadan, Önder Apo’nun imzaladığı protokoller konusunda adım atılmadan, Kürt siyasetçileri bırakılmadan” Meclis’e gitmeyeceğiz ifadelerinde bulunmaları gerekmektedir.”

MECLİS'E DÖNMEK İSTİYORUZ

KCK Yürütme Konseyi Başkanlığı imzası taşıyan bu mailin ardından bir başka iddia daha ortaya atıldı. BDP’ye yakın kaynaklar, özellikle BDP milletvekillerinin çeşitli kanallar aracılığıyla bu mailden duydukları rahatsızlıkları dile getirdiğini ve sorunun çözümü için TBMM’de olmaları gerektiği yönünde karar alınması için çaba harcadıklarını öne sürdü.

DEMİRTAŞ: İSTİFA EDERİM

Öte yandan BDP Başkanı Selahattin Demirtaş, bu iddianın doğru olmadığını, bu iddia kanıtlandığı takdirde istifa edeceğini açıkladı.

Hilâl KAPLAN "PKK ile mücadele"de yeni strateji

2011-09-26T03:58:00.003-07:00

Hilâl KAPLAN

"PKK ile mücadele"de yeni strateji

26.09.2011

Okunma: 28

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Hilâl KAPLAN/Yeni Şafak Gazetesi
Silvan saldırısından önceki aylarda PKK'ya yakın yazarların diline pelesenk olmuş bir argüman vardı. Devletin sadece Abdullah Öcalan'la görüşüp Kandil'le görüşmemesinin büyük bir eksiklik ve stratejik bir hata olduğundan bahsediyorlardı. Sızdırılan PKK-MİT görüşme kaydı devletin PKK'ya mündemiç herkesle görüştüğünü ortaya çıkardı. Daha önemlisi Türkiye halkınınsa masada ulaşılabilecek bir çözüme hazır olduğunu gösterdi. Üstelik PKK'nın döktüğü bunca kana rağmen Bülent Arınç ve Hayati Yazıcı gibi Ak Parti hükümetinin önde gelen iki bakanı müzakerelerin devam edebileceğini söylüyorlar. Bu hakikaten takdire şayan, büyük bir cesaret...
Ankara'daki saldırıyı devletin çözüm için risk alarak girdiği görüşmelere bağlayan Kılıçdaroğlu ise ertesi gün çözümün silahlı mücadeleden geçmediğini söyleyebiliyor. Önümüzde bir dediği diğerini tutmayan bir anamuhalefet lideri ve hâlâ ihanet söylemine sığınan, en büyük marifeti(!) Diyarbekir'e gidip "Ne mutlu Türk'üm diyene" demek olan Devlet Bahçeli var. Böylesi bir ortamda Kürt meselesinin çözümü için Ak Parti'den başka herhangi bir umut yok.
Buna rağmen PKK hâlen en büyük düşmanın Ak Parti olduğu iddiasıyla sivil-asker-polis ayırt etmeden öldürüyor. Tepki alacağını bildiği eylemleri TAK'a havale edip kendini en azından sempatizanları gözünde temize çekmeye uğraşıyor ama bölgede yaşayan herkes, PKK'nın kendinden başka herhangi bir silahlı bir örgütünün onayı olmadan 'iş yapmasına' izin vermeyeceğini biliyor.
PKK'nın Silvan saldırısından itibaren yaptığı eylemlerin hiçbirinin uluslararası dengeler dışında okunamayacağı kanaatindeyim. Murat Karayılan'ın yakalandığı iddiasını müteakip süren uzun sessizliğin ardından ortaya çıkması ve şu anda örgüt adına ön plana çıkan PKK sözcüsünün Suriye kökenli "Bahoz Erdal" kod adlı Fehman Hüseyin olmasını da bu minvalde değerlendiriyorum. Bu noktada devletin Beşar Esed'in düşürülmesi için kara harekatı dışında her tür ihtimali değerlendirmesi gerektiğini düşünüyorum. Zira "Suriye sorunu" çözülmeden, "PKK sorunu"nun çözülmesi zor görünüyor.
Ulusal alandaysa PKK ile mücadelenin en etkili yöntemi Kürt meselesine dair yapılacak reformlar olacaktır. Yapılan her reform PKK'nın şiddet kartını oynamasının meşruiyetini sarsacaktır. Yer adlarının iadesi, başta mahkemede kendini savunma hakkı olmak üzere devletin verdiği her tür hizmette Kürtçe'nin (ve dolayısıyla her tür anadilin) kullanılabilmesi, "andımız" denen ucube metnin kaldırılması, Arapça gibi Kürtçe'nin de seçmeli ders olarak okutulabilmesi, vb. adımların her biri alınacak yüz predatordan daha etkili mücadele yöntemleridir. Bu talepler dağdaki 5-6 bin PKK'lının değil, bu topraklarda yaşayan ve çoğunluğu da Ak Parti'ye oy veren milyonlarca Kürdün hakkıdır. PKK'lılar sebebiyle Kürt vatandaşların onyıllardır gasp edilmiş haklarını askıya almak isminde adalet olan bir partiye yakışmaz. Kaldı ki saydığım talepler sadece Kürtleri değil; Laz, Çerkez, Gürcü, Arap ve hatta Türk kökenli vatandaşların da arzu ettiği demokratik adımlardır. Mardin Artuklu Üniversitesi bünyesinde kurulan Kürt Dili ve Edebiyatı Bölümü'ne YÖK'ün nihayet yeşil ışık yakması bu anlamda sevindirici bir gelişmedir.
Devlet zihniyeti bugüne kadar PKK ile mücadelenin eksenini sadece askerî bağlamda çizdi. Artık sadece yeni şeyler söylemenin değil, yeni şeyler yapmanın da vaktidir."PKK ile mücadele"den kastımsa, "son terörist etkisiz hale getirilinceye kadar" mantığı değil; hak ve özgürlüklerin silahla elde edilebildiği zannını bertaraf etmektir. Ak Parti'nin sözün önünü kapamak isteyenlerle mücadele etmek için sözün önemini hatırlatması bu yeni stratejinin olmazsa olmazıdır. Sözü önemsizleştirmek noktasındaki en büyük engellerden birisiniyse eski devlet zihniyetini yansıtan Terörle Mücadele Kanunu oluşturuyor.
Mevcut yasalarımıza göre dağdan inen bir PKK'lı kimseyi öldürmediğini kanıtladığı takdirde devletin sağladığı aftan faydalanıp ailesinin yanına dönebiliyor. Ancak TMK'ya göre eline hiç silah almamış olan BDP'liler 30-40 yıla çıkan cezalarla yargılanıyorlar. Üstelik şu andaki tutuklu sayısı 3.500'e yaklaşmış durumda. Eline silah almış olanın affedilip, hiç almamış olanın cezaevine yollandığı bir ortamda devlet PKK sempatizanı milyonlarca vatandaşını silahın gereksiz olduğuna nasıl ikna etmeyi düşünüyor? Üstelik BDP'nin Meclis'e dönmesi ihtimali nerdeyse kesinleşmişken artan KCK tutuklamalarıyla belediye başkanları dahil yüzlerce kişinin hapsedilmesi hangi devlet zihniyetine sığar? Ben söyleyeyim: Bu eski devlet zihniyetidir. "Yeni devlet" zihniyetini temsil iddiasıyla halkın yarısının desteğini alan Ak Parti, bu zihniyeti yansıtan yeni bir strateji gütmek zorundadır. Nasıl ki hak ve özgürlüklerin tesisi için silahlı mücadelenin miadı dolmuşsa, PKK ile mücadelede de "tutukla, hapset, öldür" eksenindeki eski stratejinin miadı dolmuştur.

Leyla İPEKCİ Demokratlar ve 'insanlıkmetre'

2011-09-26T03:36:00.001-07:00

Leyla İPEKCİ

Demokratlar ve 'insanlıkmetre'

23.09.2011

Okunma: 61

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Leyla İPEKCİ/Zaman GAZETESİ
90'lı yılların başından beri Kürt hareketinin desteklediği siyasi partilere birkaç kez oy verdim. Hiçbir zaman devletin operasyonlarıyla 'terörün kökü' denilen şeyin kazınacağına inanmadım. Meclis'te temsil edilmenin önemini savundum. Ne geçmişte ne bugün şu malum klişeyi tekrarlamadım: "Ne derdi varmış Kürtlerin, her hakları var zaten, ne diye şımarıklık yapıyorlar haksızlığa uğruyoruz diye!" Şimdiki tartışma ise uzun zaman birlikte demokrasi ve özgürlükler için mücadele verdiğimiz demokrat kesimde, kendi aramızda.

Evet, son yıllara dek memleketin ezici çoğunluğu için 'Kürt meselesi' diye bir mesele yoktu. Hepimiz Kürtlerin adı dahi telaffuz edilmediği sürece kardeştik. Ateş düştüğü yeri yaktı on yıllarca. Tek tezahür: Şehit cenazeleri oldu. Başka türlüsü de mümkün olamazdı zaten. Kameralardan saklanan, habercilerden sansürlenen, medya patronlarına 'görmezden gel' diye baskı yapılan 'şiddet', ceberut devletin şiddetiydi.
Evinizi, tarlanızı yakan, sizi zorla göçe zorlayan, beyaz Renault'lara binip uzaklaştırdıktan sonra katleden, kaybolan yakınlarınızın akıbetini sormaya gittiğinizde sizi yargısız infaz eden, isminize, anadilinize kast eden, varlığınızı imha eden, inkâr eden... Vatandaşına karşı kendi iktidarı sarsılmasın diye sizi hep mazlum kıvamında tutan, sizi hep isyana teşvik eden, çetelerin, mafyanın, suç örgütlerinin eline geçmiş bir devlet karşısında elbette direniş uygulayacaksınız.
Bunun aksi insanın varoluşuna aykırı. Mazlumun direnme hakkı, haklılığından aldığı güçle bu anlamda meşrudur. Peki mazlumun direniş üslubunun ölçüsü ne olmalı? Bu ölçünün evrensel kriterleri nasıl saptanıyor? Direniş ile saldırganlık arasındaki bıçak sırtı fark ne zaman belirginleşiyor?
Kürt hareketinin direnişiyle Filistin hareketinin direnişi kıyaslanıyor bu sorular sorulduğunda. Bu mukayesenin kendisini çok sorunlu bulmama rağmen, yine de şunu belirtelim: İster Filistinli olun, ister Türk, ister Kürt ya da başka biri. Masumları haksız yere öldürmekle mazlum kalamazsınız. Filistin direnişi evet başından beri meşru bir direniş. Fakat oturduğumuz yerden, orada da direnişin dilinin her zaman hakkaniyetle konuşulduğunu söylemek 'Tanrıcılık' oynamak olur. Vücudunu bomba olarak patlatmaya giden bazı Filistinlilerin kendilerine cennette bir yer ayrıldığına garanti gözüyle bakması karşısında söyleyeceklerimiz olmalı bu yüzden. Ölürken neye şahit olduğunu kimse bilemez.
Kimsenin ahiretteki akıbetini önceden bilmemiz de mümkün değil. Bu durumda, hep söylediğimiz gibi, şehitlik mertebesinin hakikati insanın kalbiyle Rabbi arasında bir sır. Bizlere direniş dilini hakkaniyetle konuştuğunu varsaydıklarımızın şehadetine hüsnü zanla yaklaşmak düşer en fazla.
Kürt hareketinin 90'lardaki direnişinde de yakından tanık olanların şahitliğine göre birçok had ve hudud aşımı olmuş. Bu anlamda biz 'uzakta' yaşayanların söyleyeceği her şey 'ahkam'a dahil. Ahlaken söz söyleme hakkını kendimde bulamam. Ağabeyinizin bir sabah evden zorla çıkarılıp uzaktaki ağaca bağlanıp taranmasını izlemişseniz, onu katledenlerin size ödeyeceği diyetin peşini bırakmazsınız kolay kolay, bunu bilirim yine de.
Aynı şekilde biz 'uzaktan bakanlar'ın oturduğumuz yerden her PKK şiddetinden sonra, kendi aramızdaki tartışmayı alevlendirip farklı düşünenlere "hadi kınayın, niye yeterince gür çıkmıyor sesiniz" diye baskı yapmamızı da ahlaken sorunlu buluyorum. 'İnsanlıkmetre'yi eline aldığını iddia etmek de bir nevi şiddettir.
Direnişin dilinde herkes aynı ölçüyü tutturmadığı sürece, "hadi kına, hadi eleştir, hadi mesafe koy şiddetle arana" gibi cümlelerin bir tahakküme yol açtığını görüyorum. Bana göre, buradaki ölçü, şiddetin her koşulda meşru olup olmadığı fikrinin etrafında tartışmak...
Kendisini masaya çağıran ve 90'lardan farklı bir dil konuşmaya çalışan (tüm hatalarına rağmen) bir devletle barış görüşmelerinin ortasındayken (ve bu görüşmelerin dökümü bile yayınlanmışken): Sivilleri kaçırmak, öğrenci yurtlarını, meslek okullarını bombalamak. Sivil ve savunmasız haldeki insanları, kadınları katletmek. Uzun namlulu silahlarla maç yapanları taramak. Davetli kılığında düğün basıp oradan karakollara ateş açmak. Uzaktan kumandalı mayınla araçları havaya uçurmak. Asker kılığında kalabalıklara sızarak bomba patlatmak...
Tüm bunlar evrensel bir direnişin dilini hakkaniyetle konuşmak olabilir mi? Kendini 90'ların ceberut devletinden çok farklı bir konuma oturtma çabasındaki devletin tüm hatalarına rağmen, sahiden olabilir mi? Sizinle savaşan karşısında direnirsiniz. Sizinle barışmaya çalışan karşısında kurnaz yöntemlerle savaşmaya devam ederseniz bunun adı saldırganlık değilse nedir?
PKK, sivilleri öldürmesine tepki yağdığında bu kez polis meslek yüksek okulu öğrencisi veya polis eşlerini öldürmenin meşru olduğunu söylemeye mi çalışıyor, bilinmez. Ama bizlerin oturduğumuz yerden bu saldırganlığın gerekçelerini oluşturmamızı ve uzun namlulu silah kullananlara meşruiyet yaratmamızı savunmam imkânsız.
Bize düşen, direnişin dilini tartışabilmek. 'İnsanlıkmetre'nin ölçüsünü tayin etme çabası, yine de bombanın pimini veya uzaktan kumandanın mesafesini ölçüp biçmekten daha hakkaniyetlidir diye düşünüyorum.

Mehmet ALTAN Kürt siyasetinin çözüm önerisi var mı?

2011-09-26T03:19:00.003-07:00

Mehmet ALTAN

Kürt siyasetinin çözüm önerisi var mı?

26.09.2011

Okunma: 59

0 Yorum

Yazarın Diğer Yazıları :

Mehmet ALTAN/STAR GAZETESİ
Önceki gece, ılıman bir Eylül akşamında, Erdebil Köşkü’nde, bölgenin mirasını taşıyan Öngözlü Köprü’ye karşı Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir’in akşam yemeğindeyiz...
Siirt Pervari’den gelen çatışma haberleriyle birden iklim buz kesiyor, bölgede zaten ağır olan hava daha da ağırlaşıyor...
Ölümler var...
Her sene olduğu gibi Rize’nin selden boğulması, lastiği patlayan Çevik Kuvvet otobüsünün elim kazası da cabası...
***
Gittikçe ivme artıran bu kanlı şiddet ortamı ve Kürt Sorunu’nun akıbeti ne olacak?
Dün sabah bu soruları, bu kez Gazi Köşkü’ndeki kahvaltı masasında BDP’nin eş başkanları Selahattin Demirtaş ve Gülten Kışanak’a da soruyoruz.
MİT-PKK görüşmesinden bu noktaya nasıl gelindi, barış için çözüm ne?
Ve bizler açısından düğüm noktası olan Silvan saldırısı...
Abdullah Öcalan’ın çözüm protokollerinin siyasal iktidar tarafından reddedilmesinden, çözüm için seçim tarihini son sınır kabul eden PKK Kongre kararından, güven ortamı yaratılmadığından, ayrıca da Silvan’daki bölgeye askeriyenin girmesinin buradaki PKK’nın stratejik hâkimiyeti nedeniyle provokatif bir tedbirsizlik olduğundan söz ediyorlar.
***
Benim derdim, içine çekilmekte olduğumuz kanlı kör kuyudan kurtulmak, çocukların ölümlerinin önünü almak ve kalıcı bir çözüm arayışı... Konuşmaların bu yanıyla daha çok ilgiliyim.
Üstelik hükümet kanalından ‘müzakerelerin sürmesi’ için gelen mesajlar da ağırlaşmış havaya rağmen bir umut sayılabilir...
Daha da önemlisi MİT-PKK görüşmesi kamuoyunda yadırganmadığı gibi ciddi de bir destek buldu.
Ankara’daki sivilleri hedef alan saldırıyı BDP’nin de şiddetle kınaması, kabul edilemez bulması da umut açısından artı bir puan.
Kürt Sorunu’nda muhatapların Öcalan, PKK ve kendilerinin olduğunu vurgulayan, bu nedenle durumun üçte birlik kısmına sahip çıkabilen BDP’nin eş başkanlarının, kanı durdurmak ve yeniden barış yoluna geri dönmek için önerdikleri siyasal çözüm önerileri şunlar:
1-Müzakereler bu kez ‘sorunu çözmek’ için devam etmeli...
2-Çözüm için siyasi irade ve öneriler açıklanmalı...
3-Karşılıklı güven verici somut adımlar atılmalı...
4-İfade ve basın özgürlüğünün önünü açacak, siyasi tutuklamalara son verecek, siyasi partiler yasasını değiştirecek, seçim barajını indirecek bir acil reform paketi hayata geçirilmeli...
BDP eş başkanları, son maddenin bile ortamı çok hızlı yumuşatacağını düşünmekteler.
***
Peki, Meclis’e girecekler mi?
Buna Salı günü karar vereceklermiş.
Ne ki iki günlük Diyarbakır izlenimlerinde, BDP’nin garip bir şekilde kendini ülkenin geri kalanından adeta izole ederek iyice bölgeye çekildiğini, adeta buraya kapandığını, siyasete de sadece ve sadece AK Parti üzerinden bakar olduğunu gördüm.
Bir an önce Meclis’e gelmeleri, olup bitene sadece siyasal iktidar üzerinden bakmamaları, tüm Türkiye’yi gözeterek BDP’nin ‘siyasal kimliğini’ demokratik prensip ve ilkeler üzerinden tartışma götürmeyecek bir biçimde netleştirmeleri, bulunduğumuz bu çok vahim noktanın aşılması açısından her zamandan daha da fazla önem taşıyor bence.
***
Kürt Sorunu ve akan kan yaşamı karartıyor.
Osman Baydemir’in de ciddi ve kalıcı bir belediyecilik çabasıyla iyice parlattığı Diyarbakır’ın tarihsel derinliği ve yaşam zenginliği de şiddet ve ölümler altında eziliyor...
İnsan üzülüyor gerçekten.
Türkiye, MİT-PKK görüşmelerindeki iradeye ve müzakerelerin içeriğine rağmen bu sorunu çözemeyecekse neyi çözecek?

25 Eylül 2011 günün gazete manşetleri Pervari'de şehit düşen 5 asker bugünkü gazetelerin manşetlerinde...

2011-09-25T05:18:00.001-07:00

25 Eylül 2011 günün gazete manşetleri

Pervari'de şehit düşen 5 asker bugünkü gazetelerin manşetlerinde...

25.09.2011 - 08:40

Akşam geç saatlerde gelen 5 şehit haberi gazetelerde çok geniş yer bulamazken bir kaç gazete dışında acı haber manşetten verilmedi.

İşte gazetelerdeki o haberler: